(Ἡ «Ἀνασύνθεση των Μυστηρίων» βασίζεται στήν Ὀρφική Θεολογία, στὶς πληροφορίες ποῦ ἔχουμε γιά τα Μυστήρια, καθώς καί στὶς μαρτυρίες του Πλάτωνα καί των ἄλλων μεγάλων φιλοσόφων της ἀρχαιότητας). Εἰσαγωγή Τα Ἑλληνικά Μυστήρια (τα Ἐλευσίνια Μυστήρια) ἔχουν σάν Θεωρητική Βάση την Ὀρφική Θεολογία ποῦ ἐνέπνευσε ὁλόκληρο τον ἀρχαῖο κόσμο... κι εἶχαν σάν σκοπό νά ὁδηγήσουν τον μύστη ὡς την Αὐτοψία του Ἀληθινοῦ Ὄντος, της Θεότητας. Ὑπῆρχαν Τέσσερις (Φανερές) Βαθμίδες Μύησης (καί μία Πέμπτη Βαθμίδα, γιά την ὁποῖα δέν ἀναφέρονται πολλά)... ἀλλά οἱ περισσότεροι δέν έφἔφταναν κἄν στήν δεύτερη Βαθμίδα... Ἔτσι, αὐτοί ποῦ θά μποροῦσαν νά μιλήσουν πραγματικά γιά τα Μυστήρια ἦταν οἱ «Πραγματικοί Μύστες», σάν τον Πλάτωνα, κι ὄχι ὅσοι εἶχαν μία ἐπιφανειακή, ἐξωτερική σχέση με τα Μυστήρια... Πολύ περισσότερο δέν θά μποροῦσαν νά εἶναι σε θέση νά μιλήσουν οἱ μετέπειτα χριστιανοί πατέρες, ὄχι μόνο γιατί ἀπέχουν χρονολογικά κάποιους αἰῶνες ἀπὸ την ἀκμὴ του ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ἀλλά προπάντων γιατί ἡ ἔλλειψή πληροφοριῶν κι ἡ ἀμαθής ἐμπάθεια ὡδηγοῦσε (ἀκόμα καί φωτισμένα μυαλά) σε μία διαστρεβλωμένη εἰκόνα των Μυστηρίων, ποῦ εἶναι ἀναξία ἀναφοράς καί ἀπὸ φιλοσοφική, καί ἀπὸ ἱστορική, ἄποψή.. Οἱ ἀμαθεῖς χριστιανοί θεωροῦσαν ὅλους τους ἕλληνες ἀνόητους καί παρίσταναν τα Μυστήρια κάτι σάν θεατρική παράσταση...
Ὅμως το νά μιλᾶνε γιά κάτι ποῦ δέν γνώριζαν καί μάλιστα νά ἐκφέρουν γνώμη, ἐμπνεόμενοι μόνο ἀπὸ μῖσος, δέν δείχνει μόνο ἔλλειψή λογικῆς ἀλλά καί βαθιά ἀνοησία καί μικροπρέπεια... Οἱ Πέντε Μυητικές Βαθμίδες των Μυστηρίων εἶναι: Α) Τα Μικρά Μυστήρια της Περσεφόνης: Ψυχοσωματική Κάθαρση (καθαρμοί ποῦ συμπεριλαμβάνουν ὄχι μόνο σωματικούς καθαρμούς, ἀποχὴ ἀπὸ ὁρισμένες τροφές, πράξεις, ἀλλά καί ἀπόρριψη ἐπιθυμιῶν καί ὀρέξεων, ἀλλά καί ὑλικὲς σκέψεις προσανατολισμένες πρὸς τον ὑλικό κόσμο). Β) Τα Μεγάλα Μυστήρια της Κόρης: Ψυχοδυναμική Μύηση, Ἀπελευθέρωση ἀπὸ τις ὁρμές της ψυχῆς, ἀπάθεια, ἀπελευθέρωση ἀπὸ τον κύκλο της μετενσωμάτωσης. Γ) Τα Μεγάλα Ἐποπτικά Μυστήρια των τιτάνων: Ὑπέρβαση των νοητικῶν διαδικασιῶν καί της πολλαπλότητας. Δ) Τα Μεγάλα Μυστήρια του Ζαγρέα: Ἔκσταση, Αὐτοψία, Ἕνωση με την Θεότητα – Εἶναι, (Ἀπορρόφηση στήν Ἑνότητα του Εἶναι) Ε) Τα Ἄρρητα Μυστήρια του Διός: ἡ Πέμπτη Μυητική Βαθμίδα ποῦ Ὁδηγεῖ Ὡς την Ἀπορρόφηση στήν Θεότητα (ποῦ ἀναφέρεται ἐνδεικτικά μόνο ἀπὸ τον Πλάτωνα). Ὁλόκληρη ἡ ἑλληνική φιλοσοφία (ποῦ ἦταν ὄχι μόνο μία θεωρητική ἀντίληψη της Πραγματικότητας ἀλλά καί μία βιοθεωρία, μία πρακτική ζωῆς) δέν εἶναι παρά «σχόλια» της Μυστηριακῆς Πρακτικῆς καί Ζωῆς.. Ὁ Πλάτωνας ὑπῆρξε ὁ μεγαλύτερος ἴσως μύστης στήν ἀρχαιότητα Ἀναφέρθηκε με σεβασμό στὰ Μυστήρια, κι εἶπε «ὅσα» του ἐπιτρεπόταν νά «πεῖ», με καλυμένο τρόπο.
Στὸν «Φαίδωνα» ταυτίζει ἀπόλυτα τον μυητικό σκοπό των Μυστηρίων με το ἔργο της «ἀληθινῆς φιλοσοφίας», ποῦ εἶναι ἡ ἀπελευθέρωση (λύσις) της ψυχῆς ἀπὸ το σῶμα.. Στὴν πραγματικότητα τα Μυστήρια, ὅπως διαμορφώθηκαν ἀπὸ την Ὀρφική Θεολογία, κι ὅπως τα γνώρισε ὁ Πλάτωνας, ὑπήρξανε ἡ Ἀνεξάντλητη Δεξαμενή ὅλης της ἑλληνικῆς φιλοσοφίας καὶ σκέψης. Ὁ Πλάτωνας καὶ οἱ ἄλλη μεγάλοι ἕλληνες φιλόσοφοι, μόλις ποὺ ψέλλισαν κάτι ἀπὸ το «Ἱερὸ Μυστικό».
Ὁ Πλάτωνας δὲν ἔκανε τίποτα ἄλλο ἀπὸ το νά μεταφέρει καὶ νά ἐκλαϊκεύσει σε φιλοσοφικό καὶ ψυχολογικό καὶ ἀνθρωπολογικό ἐπίπεδο, την «Μυστική Θεωρία καὶ Πρακτική». Σύμφωνα με την Ὀρφική Θεολογία Ταύτιζε το Ἄπειρο Θεῖο με το Ἀγαθὸν, καὶ τον Κοσμικό Θεῖο Λόγο ποὺ Διαπερνᾶ τα πάντα (τον Διόνυσο Ζαγρέα) με το «Εἶναι». Ἀπὸ το Σῶμα του Λόγου ποὺ «κοματιάζεται» (στὴν γλῶσσα του μύθου), «πολλαπλασιάζεται», προκύπτουν οἱ κόσμοι, ὁ νοητικός κόσμος, ὁ κόσμος της κατώτερης ψυχῆς, κι ἐμψυχώνεται ὁ κόσμος της ὕλης.. Ἡ Πλατωνική Θεωρία του Ὄντος ἔχει καθαρά «Ὀρφική καταγωγή».
Το Ὄν Ὁρίζεται (ἀπὸ τον Πλάτωνα) στὶς Πέντε Ἐκδηλώσεις Του: Δίας - Ἀγαθόν Ζαγρέας (Λόγος) – Εἶναι Νοῦς Ψυχή Ὕλη – Σῶμα Ἐπίσης ὁ Πλάτωνας καθόριζε την Ἀπελευθέρωση του Ὄντος ἀπὸ το σῶμα καὶ τον κόσμο καὶ την «ἀνάβαση» του ὡς την Θεότητα (Ἀγαθὸν) σε τέσσερις βαθμίδες: Ἀπελευθέρωση ἀπὸ την κατώτερη ὑλική ψυχή (ἐπιθυμητικό – ψυχοσωματικές λειτουργίες), ἀπάρνηση του κόσμου. Ἀπελευθέρωση ἀπὸ την ἀστρική ψυχή (θυμικό – ψυχοδυναμικές ροπές), ἀπάθεια Ἀπελευθέρωση ἀπὸ την νοητική ψυχή ἤ νοῦ (λόγος – νοητικές διαδικασίες), περισυλλογή ἀπὸ την πολλαπλότητα κι ἀνύψωση ὡς την Ἑνότητα Θεωρία του Εἶναι, ἀπορρόφηση στὴν Ἑνότητα του Εἶναι, ὁμοίωση με το θεό. Ἀντιστοιχεῖ μάλιστα στὶς Τέσσερις Βαθμίδες της Ὀντολογικῆς Ἀνάβασης τις Τέσσερις Μεγάλες Ἀρετές: Φρόνηση, Σωφροσύνη, Ἀνδρεία, Δικαιοσύνη. Μία Πέμπτη Βαθμίδα της Ὀντολογικῆς Ἀνάβασης, Ἀπορρόφηση στό Ἀγαθόν, μόλις ποῦ ἀναφέρεται ἀπό τον Πλάτωνα, στά Κείμενά του, στήν Ἕβδομη Ἐπιστολή του, με ἐπιφύλαξη Στὰ βήματα του Πλάτωνα πάτησαν ὅλοι οἱ μεγάλοι φιλόσοφοι της ἀρχαιότητας, κι οἱ Στωικοί, κι ὁ Ἐπίκουρος, κι ὁ Πλωτῖνος.. Ἀκόμα ὁ Πλάτωνας, μέσῳ των χριστιανῶν πατέρων «πέρασε» ὁλόκληρος στήν χριστιανική θεολογία. Ἄλλωστε ὁ Ἰησοῦς δέν δίδασκε κάτι διαφορετικό ἀπό τον Ὀρφέα (τον «θεολόγο, κατά τον Πλάτωνα), καὶ τον Πλάτωνα. Ἡ Ὀρφικὴ Θεολογία Ἡ Ὀρφικὴ Θεολογία, μολονότι ἀφομοιώνει ὅλη την ἑλληνική (Ἡσιόδεια) θεογονία, ἀναλύοντας καὶ ἀποσαφηνίζοντας δυσνόητους μεταφυσικούς ὄρους, ὅπως το Χάος, ὁ Φάνης (Ἔρως), καὶ τις διαλεκτικές σχέσεις πνευματικοῦ, «κουκούλι» στοιχείου... ἑντοῦτοις ἀπὸ τον 7ο π.Χ. αἰῶνα (καὶ ἀποδεδειγμένα ἀπὸ τον 6ο π.Χ. αἰῶνα) καὶ μετά, ἔχει ἐγκαθιδρυθεῖ ἡ Ἀντίληψη Μίας καὶ Μόνης Πνευματικῆς Ἀρχῆς ποὺ ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ τον Δία. Ὁ Ζεύς Εἶναι ἡ Ἀρχὴ ποὺ Διαχέεται Παντοῦ, σε ὅλο το Βάθος καὶ ὅλο το Πλάτος της Ὕπαρξης Ὁ Ζεύς Ἀποτελεῖ την ἀρχὴ, το μέσον καὶ το τέλος των πάντων, του ὄντος, του ἀνθρώπου Ὁ ἴδιος ὁ Πλάτωνας ἀναφέρεται (στοὺς «Νόμους» κι ἀλλοῦ) στὸν «παλαιό λόγο» κατά τον ὁποῖο «ὁ μέν δή Θεός ἀρχήν καὶ τελευτήν καὶ μέσα των ὄντων ἀπαντῶν ἔχει». Καὶ στὸ «ἀποδιδόμενο» στὸν Ἀριστοτέλη σύγγραμμα «Περί κόσμου» ἀναφέρεται: «Ζεὺς πρῶτος ἐγένετο, Ζεὺς ὕστατος ἀρχικέραυνος. Ζεὺς κεφαλή, Ζεὺς μέσα. Διός δ’ ἐκ πάντα τελεῖται Ζεὺς πυθμήν γαῖης τε καὶ οὐρανοῦ ἀστερόεντος...». Ἡ Ὀρφική Θεολογία διαποτίζει το ἑλληνικό πνεῦμα γιά, τουλάχιστον, 12 αἰῶνες (μέχρι την πολιτική ἐπικράτηση του ἐξωτερικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χριστιανισμοῦ, καὶ «διασώζεται» μέσα στὴν παγκόσμια φιλοσοφική σκέψη. Ἀπὸ τον Δία, την Ἄρρητη κι Ἄγνωστη Ἀρχή, τον Ὑπέρτατο ὅλων Θεό, Γεννιέται στούς Κόλπους της Ἀπόκρυφης Φύσης (της Δημιουργίας κι Ἐξέλιξης), ποῦ Ἐκφράζεται ἀπὸ την Προκοσμική Δήμητρα (Δηώ), ἡ Κόρη, ὁ Ζαγρέας, ποῦ Εἶναι ἡ Κοσμική Οὐσία στὴν Ἀπόλυτη Ἑνότητά της (Εἶναι), κι ἀπὸ την Ὁποία θὰ προέλθουν ὅλα μέσα στὴν δημιουργία. Ὁ Ζαγρέας Εἶναι το «Εἶναι» των φιλοσόφων (Πλάτωνας), ὁ Λόγος των Στωικῶν, ποῦ Βρίσκεται στὴν Βάση των πάντων. Ἀλλὰ μέσα στὴν Οὐσία του Ὄντος (Εἶναι) Ἐκδηλώνονται ἤδη διασπαστικές τάσεις ποῦ θά «ὁδηγήσουν» στὴν πολλαπλότητα, σε Θεϊκό Ἐπίπεδο στὴν ἀρχὴ, καί μετά στούς κατώτερους κόσμους. Σύμφωνα με τον «μῦθο» (δηλαδή τον «ἀλληγορικό λόγο», στό νοηματικό ὑπόστρωμα του ὁποίου ὑποδηλώνεται ἕνα διαφορετικό νόημα ἀπὸ τα λεγόμενα, ποῦ μόνο οἱ μύστες μποροῦν νά ἀποκωδικοποιήσουν, ἀφοῦ χρειάζεται εἰδική ἀναγνώση «κάτω ἀπὸ τις λέξεις», γιά την κατανόηση του πραγματικοῦ νοήματος, ἕνα «κλειδί» ἀποκωδικοποίησης..), ὅταν ὁ Ζαγρέας παίζει με τα «παιχνίδια» ποῦ του ἔφεραν οἱ Τιτᾶνες, κι ἀντικρύζει το «εἴδωλο» του στόν «καθρέφτη» ξεκινᾶ ἡ πρώτη διάσπαση. Σε ἕνα τελετουργικό «κατασπαραγμό» οἱ Τιτᾶνες θά κοματιάσουν το Σῶμα του Θεοῦ καί ἀφοῦ το «βράσουν» τελετουργικά, θά το καταπιοῦν, ἀφομοιώνοντας το «Θεῖο Στοιχεῖο» μέσα σε ξεχωριστές ὀντότητες Ἀλλὰ ἡ Διάσπαση του Θείου Ὄντος, τουλάχιστον σε Θεϊκό Ἐπίπεδο, δέν εἶναι δυνατή καί τελειωτική. Ἥ Καρδιά του Ὄντος Μένει Ζωντανή καί το Ὄν Ἀναγεννᾶται στὴν Πλήρη Ἑνότητά Του. Ὁ Ζαγρέας θά Ξαναγεννηθεῖ σὰν Διόνυσος, Γιός του Δία, (ἀπὸ την Σεμέλη, ἕνα ἄλλο ὄνομα της «γῆς»). Αὐτό σημαίνει ὅτι το Εἶναι Παραμένει Εἶναι, ἀκόμα κι ὅταν Διασπᾶται Διατηρεῖ την Ἑνότητά Του σάν Πραγματική Οὐσία ἀκόμα κι ὅταν Διαχωρίζεται. Ἥ Διάσπαση δὲν μπορεῖ ποτέ νά εἶναι ἀπόλυτα πραγματική. Ἐξ’ ἄλλου, ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἡ Διάσπαση του Ὄντος δὲν εἶναι δυνατή στὴν Οὐσία Του, γι’ αὐτὸ καί οἱ Τιτᾶνες δὲν μποροῦν νά «ἐπιβιώσουν», τουλάχιστον στὸ Θεϊκό Ἐπίπεδο, καί «κατακεραυνώνονται» καί γίνονται στάχτες. Στήν πραγματικότητα ἡ Διάσπαση του Ὄντος, ὁ «κατασπαραγμός» του Θεοῦ, δὲν εἶναι παρά ἡ Φυσική Ἐξελίξη, κι οἱ Τιτᾶνες δὲν κάνουν τίποτα ἄλλο ἀπὸ το νὰ προωθοῦν την Ἐξελίξη της Δημιουργίας. Ἥ Τελετουργική Πράξη τους δὲν εἶναι κακή καὶ ἁμαρτωλή παρά μόνο ἀπὸ την ἄποψη της Κατάβασης του Ὄντος ἀπὸ την Ἑνότητα στὴν πολλαπλότητα, της Κατάβασης σε κατώτερα ὀντολογικά πεδία, κόσμους. Ἀπὸ τις στάχτες των «κατακεραυνωμένων» Τιτάνων θὰ γεννηθοῦν ὅλα τα ὄντα καὶ οἱ ἄνθρωποι Τα ὄντα ποὺ θὰ γεννηθοῦν ἔτσι ἔχουν μέσα τους τον Θεό, τον Ἑνοποιό Λόγο (των φιλοσόφων), την Πραγματική Θεϊκή Οὐσία του Ὄντος, την Ἑνότητα του Εἶναι, (το Διονυσιακό Στοιχεῖο), καὶ την «τιτανική φύση», (την ὁρμὴ πρὸς την πολλαπλότητα καὶ την ἀτομικοποίηση, την ἀτομικότητα). Αὐτὰ τα ὄντα θά γεννηθοῦν σε διάφορες βαθμίδες στόν οὐράνιο νοητικό τόπο, σάν νοητικές ψυχές (νόες, σύμφωνα με τους φιλοσόφους) ἀλλὰ λόγῳ της «τιτανικῆς φύσης» τους, δὲν θά μπορέσουν νὰ ἐπιβιώσουν ἐκεῖ καί θά ξεπέσουν στόν κόσμο της Φύσης ποῦ «ἐκπροσωπεῖται» ἀπὸ την Δήμητρα. Ἡ Δήμητρα (Δῆ-μήτηρ, γῆ-μητέρα) εἶναι ἡ Ὑπερφύση, ἡ Παγκόσμια Ψυχή, εἶναι ἡ Ἀληθινή Γῆ ὅπου κατοικοῦν τα ὄντα σάν ψυχές (ἁστρικές ψυχές). Κι εἶναι ἡ Δήμητρα (με τις ψυχές) ποῦ θὰ «ἐμψυχώσει» τον «κάτω κόσμο» της ὕλης
Ὁ κόσμος της ὕλης, εἶναι ὁ Κόσμος του Πλούτωνα, του Ἄδη, ὁ κόσμος των «νεκρῶν».
Ὁ Κόσμος του Πλούτωνα εἶναι ὁ «κάτω κόσμος» γιά ὅσους βρίσκονται στὴν Ἀληθινή Γῆ της Δήμητρας (Ψυχή), σε «σπήλαια» καί κοιλότητες της Ἀληθινῆς Γῆς, στόν κόσμο των «νεκρῶν». Βλέπουμε ἐδῶ ὅτι ὑπάρχει μία πλήρης ἀνατροπή της εἰκόνας της ζωῆς ποῦ εἶχε ὁ ἁπλός ἄνθρωπος
Ὁ Κόσμος των ψυχῶν ὅπου κατοικοῦν αὐτοί ποῦ δὲν ἔχουν γεννηθεῖ ἡ ἔχουν πεθάνει, εἶναι ὁ Ἀληθινός Κόσμος, καί τοῦτος ἐδῶ ὁ κόσμος της ὕλης εἶναι πραγματικά ὁ «κόσμος των νεκρῶν». Ἡ Ψυχή (στὸν Τόπο της Δήμητρας, της Παγκόσμιας Ψυχῆς, της Ἀληθινῆς Γῆς) ποῦ «ἐκπροσωπεῖται» στὸν «μῦθο» (στὸν «ἀλληγορικό λόγο») ἀπὸ την Κόρη (ὄχι την Προκοσμική Κόρη, την Μητέρα του Ζαγρέα, ἀλλὰ την Κόρη της Ἐλευσίνας Μυθολογίας ποῦ διασώζεται στὸν Ὅμηρό, στὸν ὕμνον του γιά την Δήμητρα) λόγῳ της τιτανικῆς φύσης της «ἁρπάζεται» κυριολεκτικά ἀπὸ τον Πλούτωνα της ὕλης, καί κατοικεῖ στὸν κόσμο των «νεκρῶν» μέσα σε ἕνα «σῶμα» («σῶμα εἶναι το σῆμα της ψυχῆς»). Ἐξ’ αἰτίας της σύνδεσης της Ψυχῆς με το σῶμα γεννιοῦνται οἱ ψυχοσωματικές λειτουργίες (ἡ Περσεφόνη, ἡ ὑλοψυχή, ἡ ὑλική ψυχή των φιλοσόφων). Αὐτὲς οἱ ψυχοσωματικές λειτουργίες εἶναι τα δεσμά της Ψυχῆς, ποῦ την δένουν στὸ σῶμα, το ὁποῖο θεωρεῖται σάν τάφος της Ψυχῆς.. Ἀλλά ἡ Ψυχή δέν μπορεῖ νά μείνει γιά πάντα στὸν Κόσμο του Πλούτωνα...
Ὅταν ἔρχεται ὕμνο χρόνος ἡ Περσεφόνη ἐγκαταλείπει τον σκοτεινό κόσμο γιά νά ἀναδυθεῖ σάν Κόρη στὸν Ἀληθινό Κόσμο, στήν Ἀληθινή Γῆ της Δήμητρας, στὸν Φωτεινό Κόσμο, ἐνῶ οἱ δεσμοί με το σῶμα (ἡ ὑλική ψυχή) καταστρέφεται... (ὅλοι οἱ νεκροί ὀνομάζονται «Δημητρίου»). Ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον δὲν εἶχε φροντίσει ἡ Ψυχή ὅσο ἦταν στὸ Βασίλειο του Πλούτωνα νὰ μυηθεῖ στὰ Μυστήρια (ἡ νὰ ἀσκήσει την «ἀληθινή φιλοσοφία» κατά τον Πλάτωνα), νὰ κατανοήσει την πραγματική ὀντότητα της καί νὰ ἀπελευθερωθεῖ ἀπὸ τα δεσμά του σώματος, μετά ἀπὸ εὔλογο χρόνο θὰ «ξανά- ἀρπαχθεί» ἀπὸ την κόσμο της ὕλης καί θὰ μετενσωματωθεί σε κάποιο ἄλλο σῶμα (μετενσωμάτωση, μετεμψύχωση).
Ὁ Πλάτωνας γράφει στὸν «Φαίδωνα» ὅτι οἱ ζωντανοί προέρχονται ἀπὸ τους νεκρούς κι οἱ νεκροί ἀπὸ τους ζωντανούς. Ἔτσι ὁ «μῦθος» της Κόρης-Περσεφόνης (Ψυχῆς καί ὑλοψυχῆς, ἀντίστοιχα) ἑρμηνεύεται σὰν ὁ κύκλος της Ζωῆς καί του θανάτου (στὸν Ἀληθινό Κόσμο, καί στὸν κόσμο της ὕλης, ἀντίστοιχα), ὁ κύκλος της μετεμψύχωσης, ποῦ ἀκολουθεῖ κάθε Ψυχή.
Ἤ Ἀθάνατη Κόρη της Δήμητρας γίνεται θνητή σύζυγος του Πλούτωνα, ἡ Περσεφόνη, καί «ξαναβγαίνει» στόν Ἀληθινό Κόσμο σάν Κόρη. κι ἔτσι συνέχεια. Ἤ συσχέτιση του «μύθου» με τον κύκλο της ζωῆς στὴν γῆ (βλάστηση, στάρι, κλπ) ἄν καί δέν εἶναι ἄστοχος, ἐν τούτοις ἀποτελεῖ μία πολύ ἐπιφανειακή ἐξήγηση των Μυστηρίων..
Ἁπλά οἱ Ἐλευσίνιοι Μύστες γιά νὰ μιλήσουν γιά την Ἀληθινή Ζωή καί τον Κύκλο της Ζωῆς χρησιμοποίησαν την παραβολή της βλάστησης, κι ἰδιαίτερα του σταριοῦ, κάτι ποῦ ἔκανε καί ὁ Ἰησοῦς ὅταν μιλοῦσε με παραβολές. Ἀλλά ὁ «μῦθος» λέει πολύ περισσότερα, τουλάχιστον γιά ὅσους γνωρίζουν την ἀλληγορική γλῶσσα των μύθων. Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ Ὀρφική Θεολογία ὅπως διαμορφώθηκε τον 7ο καί 6ο π.Χ. καί διδάσκονταν στὰ Ἐλευσίνια Μυστήρια ἀποτελεῖ «σύνθεση διαφορετικῶν παραδόσεων» (της Λατρείας του Ζαγρέα-Διονύσου, ποῦ ἀποτελεῖ μετεξέλιξη της ἐκστατικῆς Διονυσιακῆς Λατρείας, καί ποῦ προῆλθε ἀπὸ την Ὀρφική Μεταρύθμιση, καί της Ἐλευσίνας Μυθολογίας...), σε ἕνα ἀρκετά συγκροτημένο σύνολο καί μία «Ἑνιαία Θεώρηση της Πραγματικότητας». Ὁ Σκοπός τῶν Μυστηρίων Ὁ πραγματικός σκοπός των Μυστηρίων ἦταν ὄχι μόνο νά μυήσει τον ἄνθρωπο στὴν γνώση του πραγματικοῦ ὄντος, στὸ ἀληθινό νόημα της μετά-ὑλικῆς ζωῆς καί του «θανάτου μέσα στὴν ὕλῃ», ἀλλὰ προπάντων νά τον ἀπελευθερώσει ἀπὸ τα δεσμά του σώματος, ἀπὸ τον κύκλο των μετενσωματώσεων, ὥστε νά ἀνέλθη πάλι στούς «οὐράνιους» κόσμους ἀπὸ τους ὁποίους «ἔπεσε». Τα Μυστήρια τελοῦνταν δύο φορές τον χρόνο, στὴν ἐαρινή (τα Μικρά Μυστήρια) καί στὴν φθινοπωρινή (τα Μεγάλα Μυστήρια) ἱσημερία, ποῦ συμβόλιζαν την «κατάβαση της Ψυχῆς στὸν κόσμο της ὕλης» στὸ Βασίλειο του Πλούτωνα, καί την «ἀνάβαση της Ψυχῆς στὸν Κόσμο της Ὑπερφύσης» της Ἀληθινῆς Γῆς (στὸ Βασίλειο της Δήμητρας, της Παγκόσμιας Ψυχῆς), ἀντίστοιχα Τα Μικρά Μυστήρια (της Περσεφόνης), ἐν Ἄγραις – Κάθαρση καί Ἀναγέννηση Τα Μικρά Μυστήρια (της Περσεφόνης) στὴν Ἄγρα, γίνονταν τον μῆνα Ἀνθεστηριώνα (Φεβρουάριος-Μάρτιος), ὅταν πλησίαζε ἡ ἐαρινή ἰσημερία.
Ἡ περιοχή της Ἄγρας ἐκτείνονταν ἀπὸ το Α΄ Νεκροταφεῖο μέχρι το Παναθηναϊκό Στάδιο, περιλάμβανε τον Λόφο της Ἄγρας κι ὅλη την περιοχή πάνω ἀπὸ τον Ἱλισσό, μέχρι τον Λόφο Ἀρδηττό. Ἐκεῖ, σε μία κατάφυτη περιοχή κι ὄχι μακριά ἀπὸ την πηγή της Καλιρρόης, ὑπῆρχε ὁ Ναός της Δήμητρας καί Της Περσεφόνης, ὅπου τελοῦνταν τα Μικρά Μυστήρια («τα Ἐν Ἄγραις»). Ὁ Ναός αὐτὸς (καί τα Μυστήρια) σχετίζονταν με τον ἐξωτερικό γήινο κόσμο ἐνῶ ὁ Ναός στὴν Ἐλευσῖνα σχετίζονταν με την Ἐσωτερική Ζωή της Ψυχῆς καί τα μεταθανάτια μυστήρια. Τους ὑποψήφιους μύστες δίδασκε ὁ Ἱεροφάντης, ὁ Ἀρχιερέας της Ἐλευσίνας, κι οἱ μυσταγωγοί. Σε αὐτή την Μύηση ἦταν δεκτοί ὅλοι, κάθε ἄνθρωπος, (με προϋπόθεση ὅτι ἦταν καθαρός ἄνθρωπος καὶ δὲν εἶχε διαπράξει φόνο ἡ κάποιο ἄλλο μεγάλο κακό)...
Τελοῦνταν καθαρτήριες τελετές ποῦ περιελάμβαναν καὶ ἕνα τελετουργικό λουτρό στὸν Ἰλισσό ποῦ κυλοῦσε ἐκεῖ κοντά. Στὴν πραγματικότητα ὅμως, πέρα ἀπό την Διδασκαλία κι ὅσα τελοῦνταν ἐξωτερικά τα Πραγματικά Μυστήρια Βιώνονταν μέσα στὴν Ψυχή του καθενός ποῦ δέχονταν την Μύηση. Τα Μυστήρια εἶχαν σὰν ἀντικείμενο την Ἀπελευθέρωση της Ψυχῆς ἀπό τις ψυχοσωματικές λειτουργίες ποῦ την ἔδεναν με το σῶμα Ὁ μύστης ἔπρεπε νά ἀποκτήσει Φρόνηση καὶ νά διευθετήσει τις ψυχοσωματικές λειτουργίες.
Ἡ καθαρή σωματική ζωή, ἡ ἀποχὴ ἀπό βρώμικες τροφές, ἀλλά κι οἱ τελετουργικοί καθαρμοί, δὲν ἦταν παρά ἕνα ἐξωτερικό στάδιο στὴν ἐξελίξη Ὁ μύστης ἔπρεπε ἀκόμα νά καθαρθεῖ ἀπό ὀρέξεις, ἐπιθυμίες, πάθη, ποῦ τον ἔδεναν με τα ὑλικὰ πράγματα. Σε ἕνα ἀκόμα πιό ὑψηλό ἐπιπέδῳ ἔπρεπε νά ἀποβάλλει ὅλες τις σκέψεις ποῦ στρέφονταν πρὸς τον ὑλικὸ κόσμο, καὶ νά ἀνυψώσουν το νοῦ τους στὴν Ἀληθινή Ζωή, ποῦ εἶναι πέρα ἀπό τον ὑλικὸ κόσμο. Αἰτῆ ἡ ψυχοσωματική κάθαρση ἦταν ἡ ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά νά περάσει κάποιος ἀπό την ἐξωτερική ζωή στὴν γῆ στὴν ἐσωτερική ζωή της Ψυχῆς Αὐτὸ εἶναι το πραγματικό νόημα της «Ἀναγέννησης». Ἄν κι ὅσοι μυοῦνταν στὰ Μικρά Μυστήρια ἔφερναν τον τίτλο του «μύστη», στὴν πραγματικότητα μόνο ὅσοι ὁλοκλήρωναν την ψυχοσωματική κάθαρση, ὅσοι «Ἀναγεννήθηκαν» πραγματικά, ἦταν σε θέση νά γίνουν ἀληθινοί μύστες στὰ Μεγάλα Μυστήρια ποῦ γίνονταν στὴν φθινοπωρινή Ἱσημερία, στὴν Ἐλευσῖνα.. Τα Μεγάλα Μυστήρια στὴν Ἐλευσῖνα, γενικά Τα Μεγάλα Μυστήρια στὴν Ἐλευσῖνα γίνονταν στὸ Ναό της Δήμητρας στὴν Ἐλευσῖνα, το μῆνα Βοηδρομιώνα (Σεπτέμβριος-Ὀκτώβριος), ὅταν πλησίαζε ἡ φθινοπωρινή ἰσημερία καὶ διαρκοῦσαν ἐννέα ἡμέρες Ὑπῆρχαν Τέσσερις Βαθμίδες Μύησης. Ἀπὸ Αὐτὲς τις Τέσσερις Βαθμίδες, οἱ Δύο Βαθμίδες, ἡ Μύηση καὶ ἡ Ἐποπτεία ἦταν εὐρέως γνωστές σε ἕνα ἱκανὸ ἀριθμό μυστῶν, ἐνῶ οἱ Τελευταῖες Βαθμίδες, ἡ Αὐτοψία καὶ ἡ Ἔκσταση ἦταν ἐλάχιστα γνωστές κι εἶχαν μυηθεῖ σε αὐτές ἐλάχιστοι ἄνθρωποι (μεταξύ αἰτῶν καὶ ὁ Πλάτωνας). Το γεγονός ὅτι υπήρχαν αὐτὲς οἱ Βαθμίδες Μύησης ἀποδεικνύεται ἀπό τις μαρτυρίες του Πλάτωνα (στά κείμενά του) καί ἄλλων φιλοσόφων, ἀπό τα λεγόμενά τους καί τις ἀναφορές τους σε αὐτά Οἱ Πέντε Βαθμίδες Μύησης (μαζί με την πρώτη βαθμίδα μύησης των Μικρῶν Μυστηρίων ποῦ ἔχει προηγηθεῖ) ἦταν: α) Τα Μικρά Μυστήρια (της Περσεφόνης) – Κάθαρση καὶ Ἀναγέννηση β) Τα Μεγάλα Μυστήρια (της Κόρης) – Μύηση καὶ Λύσις ἡ Ἀπελευθέρωση ἀπὸ τον «κύκλο της μετενσωμάτωσης». γ) Τα Μεγάλα Ἐποπτικά Μυστήρια (των «τιτάνων») – Ἐποπτεία καὶ Ἑνοποίηση του ὄντος δ) Τα Μεγάλα Μυστήρια της Ἱερῆς Μετάληψης (του Ζαγρέα) – Αὐτοψία καὶ Ἕνωση με το θεό. ε) Τα Ἄρρητα Μυστήρια (του Διός) – Ἔκσταση καὶ Ἀπορρόφηση στὸ Θεό. Στὰ Μεγάλα Μυστήρια ἐκτός ἀπό την Μύηση ποῦ ἦταν Μυστική (κι «ἄρρητη» στίς Ὑψηλές Βαθμίδες), γίνονταν καί δημόσιες γιορτές καί τελετουργίες στίς ὁποῖες συμμετεῖχε ὅλος ὁ λαός. Οἱ δημόσιες ἐκδηλώσεις εἶναι γνωστές καί δέν παρουσιάζουν κάποιο ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον Το Πραγματικό Περιεχόμενο των Μυστηρίων ὅμως εἶναι ἤ Μύηση στά Μυστήρια της Ψυχῆς Οἱ Δημόσιες Ἐκδηλώσεις (στὴν Κλασσική Περίοδο) ἦταν: 1) Ἱερή Πομπή ἱερέων της Ἐλευσίνας με τα «ἱερά ἀντικείμενα», ξεκινοῦσε ἀπό την Ἐλευσῖνα (μέσῳ της Ἱερᾶς Ὁδοῦ), καί ἔφτανε ὡς το ἐν ἄστει Ἐλευσίνιο, στὴν Ἀθήνα, στοὺς πρόποδες της Ἀκρόπολης 2) Ἀγυρμός καί πρόρρηση στὴν Ποικίλη Στοά της Ἀθηναϊκῆς Ἀγορᾶς (Συγκέντρωση των ὑποψήφιων μυστῶν καί ἀνακοίνωση της ἔναρξης των Μυστηρίων καί των προϋποθέσεων συμμετοχῆς στά Μυστήρια). 3) Ἡ Τελετή «Ἄλαδε μύσται» (οἱ «μύστες στὴν θάλασσα»). Ἱερή πομπή ὡς την θάλασσα του Φαλήρου, τελετουργικό λουτρό στὴ θάλασσα καί θυσία μικροῦ χοίρου... 4) Μεγάλη Θυσία πρὸς τιμήν της Ἄχθειας (Λυπημένης) Δήμητρας, στὸ ἐν ἄστει Ἐλευσίνιο. 5) Τα «Ἐπιδαύρεια», Μεγάλη Θυσία πρὸς τιμήν του Ἀσκληπιοῦ (δεύτερη θυσία ἀνάλογη με ἐκείνη της προηγούμενης μέρας). 6) Ἱερὴ Πομπή του Ίακχου (ἀγάλματος της θεότητας πάνω σε ἅρμα), καὶ των «ἱερῶν ἀντικειμένων», ἀπὸ το ἐν ἄστει Ἐλευσίνιο ὡς το Ἱερὸ Τελεστήριο της Θεάς στὴν Ἐλευσίνα (μέσῳ της Ἱερᾶς Ὁδοῦ), στὴν ὁποία συμμετεῖχαν Ἱερεῖς, μύστες καὶ πλῆθος κόσμου. 7) Θυσίες πρὸς τιμήν της Θεάς... Πρίν εἰσέλθουν στό Τελεστήριο οἱ μύστες μετελάμβαναν τον «Κυκεῶνα» (παχύρρευστο ποτό ἀπὸ νερό, ἀλεύρι, καὶ μυρωδικά) καὶ «ἱερά γλυκίσματα» ἀπὸ στάρι καὶ κριθάρι... Μετά ἀπὸ αὐτὴ την τελετή ἀκολουθοῦσε (ἀργά τή νύχτα) ἡ Μύηση (Μύηση Δεύτερου Βαθμοῦ) στό Τελεστήριο, των ὑποψήφιων μυστῶν 8) Την νύχτα της 21ης Βοηδρομιώνος γίνονταν ἡ Ἐποπτεία (Μύηση Τρίτου Βαθμοῦ), σε ὅσους εἶχαν λάβει τις προηγούμενες μυήσεις κι εἶχαν προετοιμαστεῖ τουλάχιστον γιά ἕνα χρόνο... 9) Την τελευταία ἡμέρα γίνονταν ἡ τελετή των πλημμοχόων, σπονδές πρὸς τους νεκρούς. Κατά την τελετή ἀνύψωναν δύο πήλινα δοχεῖα (πλημμοχόες), με κάποιο «ἄγνωστο» ὑγρὸ, ἕνα πρὸς την ἀνατολή, ἕνα πρὸς την δύση, κι ἔχυναν το περιεχόμενο τους στή γῆ, προφέροντας μυστικές φράσεις. Ἀκολουθοῦσαν ἑορταστικές ἐκδηλώσεις Τέλος, ἡ Ἱερὴ Πομπή με τον Ίακχο ἐπέστρεφε στὴν Ἀθήνα.. Οἱ Ἀνώτερες Μυήσεις «δίνονταν» ἕξω ἀπό την ἐπίσημη ἑορταστική περίοδο, καί με μυστικό τρόπο, σε ἐλάχιστους ἀνθρώπους Το γεγονός ὅτι δίνονταν αὐτὲς οἱ Ἀνώτερες Μυήσεις καθώς καί το «περιεχόμενό» τους μαρτυρεῖται τόσο ἀπό το θεολογικό ὑπόστρωμα των Μυστηρίων, ὅπου κυριαρχοῦσε ἡ μορφή του Βάκχου, πάρεδρου της Δήμητρας στὴν Ἐλευσῖνα, ὅσο καί ἀπό μαρτυρίες του Πλάτωνα, καθώς καί ἄλλων φιλοσόφων. Οἱ Κατώτερες Μυήσεις ποῦ σχετίζονταν με την Περσεφόνη καί την Κόρη (καί την Δήμητρα), ἦταν λίγο πολύ, ἐξωτερικές μυήσεις ποῦ εἶχαν σκοπό την ἀπελευθέρωση των ἀνθρώπων ἀπό τα κατώτερα βασίλεια. Ἡ Μέση Μύηση, ἡ Ἐποπτεία, εἶχε σκοπό την «ἑνοποίηση του νοῦ», του «ὀντολογικοῦ πυρῆνα» του ἀνθρώπου..
Οἱ Ἀνώτερες Μυήσεις ὅμως ποῦ σχετίζονταν με τον Ζαγρέα-Διόνυσο, (τον Βάκχο, τον Ἵακχο...) καί τον Δία, ἦταν ἐσωτερικές μυήσεις ποῦ εἶχαν σκοπό την Ἕνωση με τον θεό Ζαγρέα, την Ἀπορρόφηση στὴν Ἀρχὴ των Πάντων (τον Θεό Δία). Το γεγονός ὅτι ὑπάρχει ἱερὴ σιγή γιά τις Ἀνώτερες Μυήσεις καί «σχεδόν» παντελής ἔλλειψη πληροφοριῶν, δείχνει ἁπλά ὅτι ἐπρόκειτο γιά ἕνα Ἱερό Μυστικό ποῦ μεταδίδονταν σε ἐλάχιστους, ὄχι ὅτι δέν ὑπῆρχαν Ἀνώτερες Μυήσεις καί δὲν συνέβαιναν αὐτὰ ποῦ περιγράφουμε. Ἄλλωστε, ἄν δέν ὑπῆρχε, ὁ Ὀρφέας (ὁ «θεολόγος» κατά τον Πλάτωνα), ἡ Ὀρφική Θεολογία (στὴν ὁποία ἀναφέρεται ὁ Πλάτωνας καί μεταφέρει στὰ κείμενά του), τα Ἐλευσίνια Μυστήρια με τις Πέντε Βαθμίδες Μύησης, ὁ Πλάτωνας δέν θὰ μποροῦσε νὰ μιλήσει γιά το Εἶναι (ποῦ «σχετίζει» με τον Ζαγρέα, το Ὄν), οὔτε γιά το «τελείως εἶναι», το Ἀγαθόν (ποῦ «σχετίζει» με τον Θεό Δία).Οὔτε θά μποροῦσαν οἱ Στωικοί νὰ μιλοῦν γιά τον Παγκόσμιο Λόγο ποῦ βρίσκεται στὴν Βάση των Πάντων. Ἅλες αὐτὲς οἱ «ἀντιλήψεις» ἔχουν ἀφετηρία, τα Μυστήρια, την Ὀρφική Θεολογία, τον Ὀρφέα (ποῦ ἦταν πραγματικό πρόσωπο, κι ὄχι μυθικός ἥρωας του πολιτισμοῦ..)... Τα Μεγάλα Μυστήρια (της Κόρης) – Μύηση καὶ Λύσις, Ἀπελευθέρωση ἀπό τον «κύκλο των μετενσωματώσεων» Διδασκαλία... Ἥ Μύηση εἶχε σάν σκοπό την ἀποκάλυψη της ἀναληθής φύσης της Ψυχῆς ποῦ ὁ Πραγματικός Τόπος της εἶναι ἡ Ὑπερφύση (ἡ Ἀθάνατη Κόρη – Ψυχή) σε ἀντιδιαστολή με τα Μικρά Μυστήρια ποῦ είεἶχαν σάν σκοπό την διευθέτηση των ψυχοσωματικῶν λειτουργιῶν (ἡ Θνητή Περσεφόνη – ὑλοψυχή). Ὁ μύστης (ὁ ἄνθρωπος, ἡ Ψυχή) ἔπρεπε πέρα ἀπό την ἐξωτερική ζωή νά βιώσει την ἀληθινή ἐσωτερική φύση του καὶ μέσα ἀπό τον ψυχοδυναμικό διασκορπισμό σε ὁρμές καὶ ἐπιθυμίες ποῦ προσανατολίζουν πρός τον ἐξωτερικό ὑλικό κόσμο νά ἀναδυθεῖ στήν ἤρεμη, γαλήνια καὶ ἀπαθῆ ἀληθινή ζωή της Ψυχῆς Μέσα στήν Ἴδια την Ψυχή (στήν Ἀθάνατη Κόρη – Ψυχή) ἀνοίγονται δύο δρόμοι: Ὁ Δρόμος πρὸς τα Ἄνω, πρὸς το Βασίλειο της Ψυχῆς (το Βασίλειο της Δήμητρας, της Υπερφύσης), κι ὁ Δρόμος πρὸς τα κάτω, πρὸς την ἐνσωμάτωση (στὸ Βασίλειο του Πλούτωνα). Μόνο ὅταν ἡ Ψυχή Καθαρθεῖ ἀπό κάθε ἐσωτερική ὁρμὴ κι ἐπιθυμία πρὸς τον ἐξωτερικό ὑλικὸ κόσμο, ἀσκῶντας την Ἀρετή της Σωφροσύνης, κάνοντας την «σωστή» ἐπιλογή, με ἐσωτερική ψυχική μεταμόρφωση, κι ὄχι με μαγικό τρόπο, ἡ μέσῳ κάποιας τελετουργίας, μπορεῖ νά γλυτώσει ἀπό τον «κύκλο της μετενσωμάτωσης». Τότε μόνο, ὅταν ἡ Ψυχή φτάσει στὴν γαλήνια ἀπάθεια «λύεται» πραγματικά ἀπό τα δεσμά του σώματος καὶ του κόσμου καὶ μπορεῖ νά ἀκολουθήσει μία πορεία, στὰ Ἡλύσια Πεδία καὶ σε ἀκόμη Ψηλότερους Οὐράνιους Κόσμους.
Αὐτὴ ἦταν ἡ «Λύσις» (ἀπό το σῶμα), ἀλλὰ δὲν ἦταν το τελικό στάδιο στὴν Ἐξελίξη της Ψυχῆς Αὐτὴ ἦταν ἡ Πραγματική Μεγάλη Ψυχική Ἀναγέννηση καὶ Τελετουργίες. Ὅλα αὐτά ποῦ διδάσκονταν ὁ μύστης στό μεταξύ διάστημα ἀπό τα Μικρά Μυστήρια (της Περσεφόνης) μέχρι τα Μεγάλα Μυστήρια (της Κόρης), «συμβολίζονταν» στό Ναό της Δήμητρας, την νύχτα της Μύησης. Ὁ μύστης καθοδηγοῦνταν σε δύο κλίμακες, μία καθοδική ποῦ ὁδηγοῦσε (ἴσως στό Πλουτώνιο καί στήν «σπηλιά» ποῦ περιλάμβανε) στήν ἀναπαράσταση του ὑλικοῦ κόσμου (του Πλούτωνα) καί μετά σε μία ἀνοδική κλίμακα (μέσα στό Τελεστήριο) ποῦ ὁδηγοῦσε στὴν Ὁλόφωτη Αἴθουσα της Θεάς, στήν ἀναπαράσταση της Ἀληθινῆς Γῆς καί της Ἀληθινῆς Ζωῆς (στά Ἡλύσια Πεδία). Ἔτσι, σάν την Κόρη – Περσεφόνη, ὁ μύστης (ἡ Ψυχή) ἀναδυόταν ἀπό τον κόσμο του Πλούτωνα στό Βασίλειο της Δήμητρας. Σύμφωνα με μερικούς μελετητές ἡ μετάβαση ἀπό το σκότος του κόσμου στό Φῶς της Ζωῆς γίνονταν μέσα στό Τελεστήριο (ἀλλὰ αὐτὸ ἔχει λίγη σημασία ἀφοῦ ὁ συμβολισμός της τελετουργίας εἶναι ὁλοφάνερος..) Ἥ «Λύσις» της Ψυχῆς ἀπό τα δεσμά του σώματος καί του κόσμου ἦταν καθαρά ἐσωτερική, ψυχολογική, κι αὐτὴ ἡ «ψυχική μεταμόρφωση» ἀναπαριστάνονταν καί την Νύχτα της Μύησης. Αὐτὴ ἡ «Λύσις» ἦταν προετοιμασία γιά την «ἀντικειμενική» μετάβαση στούς μεταθανάτιους κόσμους. Ἥ Τελετουργία δὲν ἦταν ἁπλὰ μία «θεατρική ἀναπαράσταση» των δύο κόσμων... Ἡ Τελετουργία συμβόλιζε καί την «Προσωπική Ἐσωτερική Λύσιν» του μύστη καί την ἀντικειμενική μετάβασή του στόν μεταθανάτιο κόσμο. Ἐξ’ ἄλλου οἱ μεταθανάτιοι κόσμοι ἦταν ἐσωτερικοί, μή- ὑλικοί κόσμοι κι ὄχι τόποι μέσα στόν ἴδιο κοσμικό χῶρο Τα Μεγάλα Ἐποπτικά Μυστήρια (των «τιτάνων») – Ἐποπτεία καὶ Ἑνοποίηση του ὄντος Διδασκαλία... Ἕνα χρόνο μετά την Μύηση στά Μυστήρια της Ψυχῆς, την νύχτα της 21ης Βοηδρομιώνος, την προτελευταία ἡμέρα των ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων στήν Ἐλευσῖνα, μποροῦσαν ὅσοι μύστες ἦταν ἕτοιμοι (εἶχαν δηλαδή ἀποδεδειγμένα πραγματοποιήσει την «Λύσιν» της Ψυχῆς ἀπό τα δεσμά του σώματος καί του κόσμου κι αὐτό «φαίνονταν» ὄχι μόνο ἀπὸ την προσωπική ψυχολογική μεταμόρφωση του μύστη, ἀλλὰ καί ἀπὸ τον «ἔλεγχο» του μύστη ἀπὸ τους Μυσταγωγούς), νὰ λάβουν την Τρίτη Μύηση, την Ἐποπτεία Με ἄλλα λόγια, γιά νά λάβει κάποιος την Ἐποπτεία ἔπρεπε να πληροί πραγματικούς ὄρους κι ὄχει ἁπλὰ τυπικές προϋποθέσεις. Η συμμετοχή στὴν Ἐποπτεία ἀπαιτοῦσε ὀντολογική μεταμόρφωση του μύστη κι ὄχι μία ἁπλὴ συμμετοχή στὴν Τελετουργία. Στὴν Ἐποπτεία δίνονταν σαφεῖς ὁδηγίες γιά το πῶς θά βιώσει ὁ μύστης την Ἑνότητα του Ὄντος, πέρα ἀπὸ την πολλαπλότητα του νοῦ (πέρα ἀπὸ τις διασπαστικές νοητικές λειτουργίες ποῦ ὁδηγοῦν στὴν «ἀτομικότητα», στὴν πολλαπλότητα). Ὁ νοῦς εἶναι ποῦ ἐκδηλώνει κατ’ ἐξοχήν την τιτανική φύση του ὄντος κι εἶναι ἀκριβῶς το ξεπέρασμα αὐτῆς της φύσης ποῦ μπορεῖ νά ἀποκαλύψει την «θεία φύση μέσα στό ὄν» («Διονυσιακή φύση», το θεϊκό στοιχεῖο, το Ἀληθινό Εἶναι,)... Η «ἀναβάσῃ» ἀπό την κεντρόφυγο δραστηριότητα της ἀντίληψης στὴν ἀνακυκλούμενη διαδικασία της διανόησης κι ἀπό κεκεῖ στὴν κεντρομόλο ἐπίγνωση της ἀτομικότητας, του ἐγώ, ὁδηγεῖ τελικά στὴν συνειδητοποίηση της βαθύτερης ἀληθινῆς ὀντότητας, ποῦ Προέρχεται, Βασίζεται, κι Ὁλοκληρώνεται στό Ὄν (Εἶναι). Το ξεπέρασμα της νοητικῆς ἀτομικότητας ποῦ μας κρατᾶ στό κόσμο της πολλαπλότητας, ἡ «ἐγκατάλειψη του ἐγώ», ὁ νοητικός θάνατος εἶναι ἀπόδειξη της Ἀναληθής Ἀνδρείας, της Τρίτης Μεγάλης Ἀρετῆς Μόνο ὅταν ἀναπτύξουμε στὸ ἔπακρο την Ἀρετὴ της Ἀνδρείας καὶ «πεθάνουμε» νοητικά μποροῦμε νὰ ἀναγεννηθοῦμε σὰν θεός, νὰ ἐκδηλώσουμε δηλαδή το θεϊκό Διονυσιακό στοιχεῖο ποῦ ἀποτελεῖ την ἀληθινή ὀντότητα μας. Αὐτὴ ἡ Δεύτερη Μεγάλη Νοητική Ἀναγέννηση ἀνυψώνει την ὀντότητα (την Ψυχή) ἀπὸ το Βασίλειο της Δήμητρας, τα Ἡλύσια Πεδία, στὸν Ἐπουράνιο Τόπο ἀπὸ ὅπου «κατέβηκαν» οἱ νοητικές ψυχές. Ἐπαρκῆ στοιχεῖα γιά την Ἐποπτεία (την Τρίτη Βαθμίδα Μύησης) δέν ὑπάρχουν Μόνο ἔμμεσα, μέσα ἀπὸ την Ὀρφικὴ Διδασκαλία, καὶ τον Πλάτωνα (ποῦ εἶχε ἀποδεδειγμένα μυηθεῖ) μποροῦμε νά ἀνασυνθέσουμε καὶ νά διευκρινίσουμε το πραγματικό περιεχόμενό της. Μιλῶντας ὁ Πλάτωνας (στόν «Φαίδωνα») γιά την ἀθανασία της Ψυχῆς ἀναφέρεται σε δύο ἐπιχειρήματα (ἁπλές ἐνδείξεις), το ἐπιχείρημα των ἐναντίων καί το ἐπιχείρημα της ἀνάμνησης.. ποῦ ἀναφέρονται στίς Δύο Πρῶτες Βαθμίδες Μύησης στά Ἐλευσίνια Μυστήρια, την Μύηση καί την Ἐποπτεία καί «σχετίζονται» με τους δύο οὐράνιους τόπους, τα Ἡλύσια Πεδία (τον Τόπο της Δήμητρας) καί τον ἐπουράνιο τόπο των νοητικῶν ψυχῶν, τον ἐπουράνιο τόπο των ἰδεῶν.. Ἐκεῖ ὅμως ποῦ ὁ Πλάτωνας μιλᾶ ξεκάθαρα γιά τους οὐράνιους τόπους διαμονῆς, ἀνάλογα με την Ἐξελίξη της Ψυχῆς, εἶναι στόν μῦθο γιά την «τύχη των ψυχῶν» καί Τελετουργίες Καί την Νύχτα της Ἐποπτείας γίνονταν κάποιες Τελετουργίες ποῦ «σχετίζονταν» με τον κοσμογονικό, ὀντολογικό καί ψυχολογικό μῦθο της Διάσπασης του Ὄντος ἀπό τις τιτανικές δυνάμεις ποῦ ὁδηγοῦσε στήν «ἀτομικότητα» καί την πολλαπλότητα... Τι ἀκριβῶς λέγονταν καί πώς «ἀναπαρίσταναν» τον «διασπαραγμό» δέν εἶναι επακριβώς γνωστό... Η Τελετουργία αὐτὴ προέρχονταν ἀπό την μεταρύθμιση της «διονυσιακῆς ὠμοφαγίας» (δηλαδή την πραγματική τελετουργική ἀναπαράσταση του κατασπαραγμού του Ζαγρέα, με την μορφή του ταύρου, ἀπό τους τιτᾶνες..)... Γίνονταν χρήση κάποιων τελετουργικῶν ἀντικειμένων (τα «παιχνίδια» με τα ὁποία ξεγέλασαν οἱ τιτᾶνες τον Ζαγρέα)... Εἶναι ἐπίσης βέβαιο ὅτι γίνονταν κάποιο εἶδος «ἱερῆς μετάληψης» καί «κοινωνίας με τον θεό», (της ὁποίας ἀγνοοῦμε το «ὑλικὸ») ποῦ εἶχε ἀντικαταστήσει την «διονυσιακή ὠμοφαγία»... Τα Μεγάλα Μυστήρια της Ιερής Μετάληψης (του Ζαγρέα) – Αὐτοψία καί Ἕνωση με το θεό. Διδασκαλία... Στὴν Τέταρτη Βαθμίδα Μύησης (τα Μυστήρια του Ζαγρέα, του Θείου Ὄντος) ὁδηγοῦνταν, ἔξω ἀπό τον ἑορταστικό κύκλο των Ἐλευσινίων Μυστηρίων, ὅσοι μύστες ἦταν σε θέση νά κατανοήσουν την Ἑνότητα του Ὄντος και νά βιώσουν προσωπικά το Μυστήριο του Ἀναγεννώμενου Θεοῦ, ποῦ μολονότι Διασπᾶται σε πολλαπλότητα, Ἀναγεννᾶται Πάλι, Ἀνασταίνεται ξανά στήν Ἑνότητά Του. Ο Ζαγρέας της Ὀρφικῆς Θεολογίας Εἶναι το Ὄν ποῦ Βρίσκεται μέσα σε ὅλα, Διαχέεται μέσα σε ὅλα κακαί Συνέχει τα πάντα. Εἶναι το «Εἶναι» του Πλάτωνα καί των φιλοσόφων, εἶναι ὁ Κοσμικός Λόγος των Στωικῶν Η Ἀνύψωση Ὅς την Ἑνότητα του Ὄντος εἶναι δυνατή ὅταν ὑπερβαίνονται οἱ διασπαστικές διαδικασίες του νοῦ.. Σε αὐτή την Κατάσταση Ἑνότητας το ὑποκειμενικό διαχέεται στό Ὑπερβατικό Ἀντικειμενικό, στήν Κοσμική Πραγματικότητα του θεοῦ Σε αὐτή την Κατάσταση ποῦ ξεκινᾶ σάν Ἐπίγνωση της Ἑνότητας της Ὀντότητας ξεπερνιέται κάθε ἀντίληψη διαχωρισμοῦ καί κάθε ὁρμή ἀτομικοποιήσεως. Το Ὄν Ἀποκαθίσταται στήν Ἀρχική Ἑνότητά Του... Αὐτός ποῦ φτάνει (ὁ μύστης) σε αὐτό το Μυστικό Βάθος Ὕπαρξης, Ἀναγεννᾶται στήν Ἑνότητα, ὅπως ὁ θεός (Ζαγρέας), γίνεται ὁ Δευτερογεννημένος, Ταυτίζεται με τον θεό... Ἡ Ἀληθινή Ὀντότητα γιά κάθε ὄν εἶναι ὁ Ζωντανός Θεός (ὁ Διόνυσος, το Διονυσιακό Στοιχεῖο), ποῦ Ἀναγεννᾶται Διαρκῶς μέσα στήν Ἑνότητά Του, πέρα ἀπό την ἐπιφανειακή ἀτομικότητα καί την ἀπατηλή πολλαπλότητα. Ὁ Δευτερογεννημένος Ζαγρέας, ὁ θεός ποῦ Ἀναγεννᾶται Διαρκῶς, ὁ Γιός του Δία (Διόνυσος) εἶναι Εἰκόνα του Ἀόρατου κι Ἄρρητου Δία, ποῦ Ἀποτελεῖ την Ἀρχή του Παντός... Ἡ Ἀνύψωση Ὅς την Ἑνότητα του Ὄντος, ἡ Ταύτιση με το θεό, ἡ Ἕνωση με το Ἀρχικό Ὄν, εἶναι ἡ πραγματική θεία μετάληψη, το μυστήριο της θείας κοινωνίας με τον Ζαγρέα, ποῦ ἀποτελεῖ μεταρύθμιση της ἐκστατικῆς ἕνωσης με το θεό Διόνυσο. Με την μεταρύθμιση του Ὀρφέα οἱ μύστες κοινωνοῦν ἐσωτερικά με τον θεό κι ὄχι με ἐξωτερικές ἱερουργίες καί τελετουργίες. Το μυστήριο ἐδῶ εἶναι πλήρως ἐσωτερικευμένο, ἐνῶ στήν παλιά Διονυσιακή Λατρεία ἦταν ἐξωτερικό καί τελετουργικό... Η Μύηση της Τέταρτης Βαθμίδας των Μυστηρίων του Ὄντος, ἐπειδή ἀναφερόταν στήν Ἐσωτερική Ζωή του ὄντος κι ἀποτελοῦσε προσωπική πραγματοποίηση του κάθε μύστη χωρίς νά μπορεῖ νά «ἀνιχνευτεῖ» ἀντικειμενικά, παρά μόνο ἀπό το ἐπίπεδο γνώσης του μύστη, τον βαθμό κατανόησής του, το ἐπίπεδο βίωσης της Τέταρτης Μεγάλης Ἀρετῆς, της Δικαιοσύνης, καί την μεταστοιχειώση των μυστικῶν βιωμάτων του σε ὀρθό λόγο, δίνονταν σε ἐλάχιστους ἀνθρώπους καί δεδέν ὑπάρχουν ἐπαρκῆ στοιχεῖα καί σαφεῖς πληροφορίες... Το γεγονός εἶναι ὅτι ἀπό την «θεμελιακή ἀντίληψη» της Ὀρφικῆς Θεολογίας περί Ἑνότητας του Ὄντος καί την μυητική διδασκαλία των Ἐλευσινίων Μυστηρίων, ἐπηρεάστηκε ὅλη ἡ μετέπειτα ἑλληνική φιλοσοφία. Πάντως τις πιό λεπτομερεῖς καί πιό ἐπαρκεῖς ἔρευνες γιά την «Ἑνότητα του Εἶναι» ἔκανε ὁ Πλάτωνας, ἐνῶ οἱ Στωικοί ἀντλοῦν την βασική ἀντίληψη περί «Ἑνότητας του Εἶναι» ἀπό τους «θεολόγους» καί τον Ἡράκλειτο, δομῶντας ἕνα ἀπό τα πιό σημαντικά θεωρητικά συστήματα της ἀρχαιότητας Πέρα ὅμως ἀπό την θεωρητική διδασκαλία γιά την Ἑνότητα του Ὄντος πρέπει νά γίνονταν καί κάποια τελετουργία. Αὐτὸ προκύπτει ἀπό κάποιες σκόρπιες μαρτυρίες. Την διάρκεια αὐτῆς της τελετουργίας στήν ὁποία ἔφταναν βέβαια ἐλάχιστοι ἄνθρωποι ὁ μύστης «ταυτιζόταν» με το θεό κι ἀνακηρυσσόταν Διόνυσος, Ἀναγεννημένος θεός... Η «ἀνακοίνωση» του ἱερέα: «Ἱερόν ἔτεκε πότνια κούρον, Βριμώ, Βριμόν» (Η Δέσποινα γέννησε Ἱερόν Κούρον, ἡ Ἰσχυρή τον Ἰσχυρό). Δέν ἀναφέρεται στόν θεό Διόνυσο ἀλλά στόν ἀναγεννημένο μύστη. (Η τελετή κι ἡ «ἀνακοίνωση» γινόταν στήν Τέταρτη Βαθμίδα Μύησης, στὰ Μυστήρια του Ζαγρέα. Ἐσφαλμένα κάποιοι μελετητές τα τοποθετοῦν στήν Δεύτερη Βαθμίδα Μύησης, στὰ Μυστήρια της Κόρης...)... Αὐτή εἶναι ἡ Τελική Θεϊκή Ἀναγέννηση. Τα Ἄρρητα Μυστήρια (του Διός) – Ἔκσταση καὶ Ἀπορρόφηση στὸ Θεό Διδασκαλία... χωρίς τελετουργίες Ὁ Ζεύς, ἤδη ἀπό τον 8ο π.Χ. αἰῶνα θεωρεῖται Ὑπέρτατος Θεός, ἄρχοντας καί δημιουργός του κόσμου. Εἶναι ὁ Θεός των Οὐρανῶν, ὁ Ἐξουσιαστής του «Οὐράνιου Πυρός». Εἶναι ὁ «πατήρ θεῶν τε καί ἀνθρώπων». Σάν Οὐράνιος Βασιλεύς Εἶναι κι Ἐκπρόσωπος της «Θείας Πρόνοιας», της προνοούσης σκέψης. Ἡ Ἐξουσία Του περιορίζεται μόνο ἀπό τους Ἀπαρασάλευτους Νόμους της Μοίρας, τους ὁποίους ὅμως ἀπό μία ἀπόψει «ἀποκαλύπτει» κι «ἐπιβάλλει» στό σύμπαν, εἶναι δηλαδή ὁ Ἐκφραστής τους. Κυρίως ὅμως μετά τον Ὀρφέα, την Ὀρφική Θεολογία καί τους θεολόγους, (ποῦ τοποθετοῦνται ἱστορικά ἀνάμεσα στούς Ἐπικούς Ποιητές του 8ου π.Χ αἰῶνα καί τους φιλοσόφους του 6ου π.Χ. αἰῶνα..) ὁ Ζεύς θεωρεῖται σάν ὁ Μοναδικός Θεός... Γιά τους Στωικούς τους ἑπόμενους αἰῶνες ὁ Ζεύς Εἶναι ὁ Κατ’ ἐξοχήν Θεός, Ταυτόσημος με την «Ψυχή του Παντός»... Ὁ Ζεύς σάν Ὑπέρτατος Θεός Εἶναι Ὑπερκόσμιος, «ἐπέκεινα της οὐσίας», Εἶναι το «τελείως εἶναι» του Πλάτωνα καί των φιλοσόφων... Ἀκατάληπτος, Ἀκατανόητος, Χωρίς Ἰδιότητες, δέν μπορεῖ νά «περιγραφεῖ» παρά μόνο ἔμμεσα Εἶναι ὁ «Ἄρρητος Θεός»... Εἶναι φανερό λοιπόν ὅτι ἡ Προσέγγιση Ἑνός Τέτοιου Θεοῦ γίνεται ἀπό τους λάτρεις Του μέσα στήν «Ἱερή Σιγή»... Ἀπό τα πιό πάνω γίνεται φανερό ὅτι ἡ «Ὑπέρτατη Διδασκαλία γιά τον Ἄρρητο Θεό», ποῦ ἔχει την καταγωγή της στόν Ὀρφέα καί τους θεολόγους του 7ου π.Χ. αἰῶνα δίνονταν ἀπὸ τους Μυσταγωγούς της Ἐλευσίνας σε ἐλάχιστους ἀνθρώπους Ο «τρόπος» ποῦ «μιλᾶ» ὁ Πλάτωνας γιά το Ἀγαθόν στήν Ἕβδομη Ἐπιστολή του δείχνει ὁλοφάνερα την Ὀρφική καταγωγή των ἀντιλήψεών του κι ἀποδεικνύει ὅτι μυήθηκε σε ὅλες τις Βαθμίδες τῶν Ἐλευσινίων Μυστηρίων... Καθώς ἡ Ὀντότητα, στό τελικό στάδιο της ἐξέλιξής της, «Χάνεται» στήν Ἄπειρη Θεότητα, στόν «Ἄρρητο Θεό», ἡ Μύηση αὐτή της Πέμπτης Βαθμίδας δίνονταν με μεγάλο σεβασμό καί προσοχή καί χωρίς τελετουργικές πράξεις ποῦ δέν εἶχαν πιά κανένα νόημα σε αὐτό το πεδίο ἐξέλιξης.. γι’ αὐτό καί δέν ὑπάρχει καμία πληροφορία γιά ἱερουργίες καί τελετουργίες στά Μυστήρια της Πέμπτης Βαθμίδας... Ὑπῆρχε μόνο ἡ προφορική μετάδοση της Ὑπέρτατης Ἀλήθειας ἀπό τους Μυσταγωγούς στόν μύστη... Αὐτός ὁ τρόπος διδασκαλίας των πιό Ἱερῶν Μυστικῶν υἱοθετήθηκε ἀπό τους μύστες σε ὅλες τις θρησκεῖες Κι ὁ Πλάτωνας στὴν Ἀκαδημία του δίδασκε κυρίως προφορικά (τουλάχιστον τις ὑπέρτατες ἀλήθειες)... τα κείμενά του δέν περιέχουν ὅλη την διδασκαλία του... Γιά Γίνει Κατανοητός ὁ Θεός (στό μέτρο ποῦ εἶναι δυνατό) θά πρέπει νά ξεπερασθεῖ ἀκόμα καί ἡ «ἀντίληψη προσωπικῆς ὕπαρξης» (ποῦ Ἐκπροσωπεῖται ἀπό τον Διόνυσο, το Γιό του Θεοῦ), καί το ὄν θά πρέπει νά «ἐξέλθει» ἀπό τον ἑαυτό του καί νά εἰσέλθει στήν «Ἀχανῆ Θεότητα». Αὐτὴ ἡ Κατάσταση εἶναι ἡ Ὑπέρτατη Ἔκσταση, ἡ Καρδιά των Ἄρρητων Μυστηρίων του Διός, κι ἡ Ὁλοκλήρωση της Ἐξέλιξης του Ὄντος Ο Πλάτωνας περιγράφει αὐτὴ την Κατάσταση στήν Ἕβδομη Ἐπιστολή του ὀνομάζοντας την Ὑπέρτατη Πραγματικότητα (του Θεοῦ) Ἀγαθόν: « Περί αἰτῶν των πραγμάτων ἐγώ δέν ἔχω γράψει κανένα σύγγραμμα καί δέν θά γράψω ποτέ στό μέλλον, διότι δέν εἶναι δυνατόν νά ἀνακοινωθεῖ με λεκτική ἔκφραση, ὅπως συμβαίνει σχετικά με τα ἀλλά μαθήματα, ἀλλά μετά ἀπό μακροχρόνια ἐνασχόληση ποῦ ἀναφέρεται στήν οὐσία αἰτοῦ του πράγματος καί μετά ἀπό μακροχρόνια με αὐτὸ συμβίωση, αἰφνίδια, σάν ἀπό φωτιά, ἡ ὁποία ξεπετιέται, ἀνάβει φῶς καί παρουσιάζεται στήν ψυχή καί μέσα σε αὐτήν αὐξάνεται συντηρούμενο ἀπό τον ἑαυτό του»... Η ἀντίληψη αὐτὴ του Πλάτωνα γιά την Προσέγγιση της Ἀπόλυτης Θεότητας μέσα στήν Ἐκστατική Σιγή υἱοθετήθηκε κι ἀπό ἄλλους φιλοσόφους ποῦ εἴτε ἐμπνέονταν ἀπό την Ὀρφική Θεολογία, εἴτε εἶχαν μυηθεῖ στά Ἐλευσίνια Μυστήρια, ἐπαναλήφθηκε ἀπό τον Πλωτῖνο καί κηρύχθηκε ἀπό τον Διονύσιο τον Ἀρεοπαγίτη καί ἄλλους χριστιανούς φιλοσόφους... Ἐπίλογος Ο Ορφισμός σάν θρησκευτικό κίνημα ἐπηρέασε ὁλόκληρη την ἀρχαιότητα: την Θρησκεία, την Διονυσιακή Λατρεία, τα Μυστήρια, την Φιλοσοφία, την πολιτική ζωή... Ἀντιλήψεις ὅπως ὅτι, «Ὑπάρχει Ἕνας καί Μοναδικός Θεός», ὅτι ο «Γιός του Θεοῦ» (Διόνυσος) Εἶναι ἡ «Κοσμική Οὐσία του Παντός», «διά του Ὁποίου γίνονται ὅλα», ἀντιλήψεις περί ψυχῆς, μετενσωμάτωσης, κλπ., ἀλλὰ καί θρησκευτικές πρακτικές ποῦ ἔχουν σκοπό την «λύσιν» της ψυχῆς ἀπὸ τα δεσμά του σώματος καί του κόσμου, καί την «ἀνάβασή» της Ὡς την Θεότητα (ὁμοίωση με τον Θεό), διαποτίζουν ὅλη την ἀρχαία σκέψη... καί ἐπηρέασαν ἀκόμα καί τον Χριστιανισμό... Ἀκόμα καί σε θρησκευτικό τελετουργικό ἐπίπεδο πολλές «ἱερές συνήθειες» των ἀρχαίων ἑλλήνων, ὅπως ἡ «Ἱερή Μετάληψη» (μεταρύθμιση της ἀρχαίας «Διονυσιακῆς Ὠμοφαγίας»), τελετουργίες, καθαρμοί, κι ἄλλες συνήθειες της λαϊκῆς θρησκευτικότητας πέρασαν εἴτε αὐτούσιες, εἴτε «μεταρυθμισμένες», στόν Χριστιανισμό... Αὐτοὶ ποῦ «ὑποκρύπτουν» (μέχρι σήμερα) τα πραγματικά στοιχεῖα γιά την «Ἀρχαία Θρησκευτικότητα» καί την «σχέση» της με τον Χριστιανισμό, θέλοντας νά παρουσιάσουν τον Χριστιανισμό σὰν την μοναδική, θεϊκῆς προέλευσης, θρησκεία, δέν προσφέρουν καμία ὑπηρεσία στήν Ἀλήθεια καί στήν ἀνθρωπότητα.. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἐπειδὴ ὁ Ὀρφέας προηγήθηκε του Ἰησοῦ, κι εἰπέ «κάποια πράγματα» γιά την «Θεία Πραγματικότητα», ὅτι ο Ἰησοῦς δὲν είεἶναι θεϊκό πρόσωπο ἡ ὅτι δὲν εἰπέ την Ἀλήθεια.. Το μόνο λογικό συμπέρασμα στὸ ὁποῖο μποροῦμε νά καταλήξουμε εἶναι ὅτι ὅλοι οἱ Μεγάλοι Μύστες λένε τα ἰδία πράγματα γιά την Πραγματικότητα (το Θεό). Οἵ Σοφοί των Οὐπανισάδ, ὁ Βούδας, ὁ Λαό Τσε, ὁ Ὀρφέας, ὁ Ἰησοῦς, οἱ Μυστικοί της Καμπάλα, κι οἱ Σούφι Μυστικοί, δὲν περιγράφουν παρά αὐτὸ ποῦ Βιώνουν ἀπὸ την Ὑπερβατική Πραγματικότητα. Ὅμως οἱ «ὀπαδοί» τους ποῦ δέν «κατανοοῦν» καί δέν «βιώνουν» την «Ζωντανή Θεία Πραγματικότητα», κι ἔχουν ἄλλα (διανοητικά καί ὑλικά) συμφέροντα, μένουν στίς «περιγραφές» καί φιλονικοῦν γιά τα «λόγια»... Ὅμως «ἡ Πραγματικότητα Εἶναι Ζωντανή», τα λόγια εἶναι «νεκρά», φλοῦδες ξερές του Βιώματος. Τι ἀξία ἔχουν; Καμία...
1)Παντελής Κ. Ιωαννίδης "Η άγνωστη προϊστορία των Ελλήνων". 2)Βογιατζής Γιώργος "Οι βραχογραφίες του Παγγαίου απο καλύπτουν". 3)Δημ. Λαζογιώργος - Ελληνικός "Οι αποκαλύψεις του Αισχύλου για την Ατλαντίδα". 4)Γουίλ Ντιράν (Wil Durant) "Η ιστορία και ο πολιτισμός της Κίνας". 5)Μπλούμριχ Γιόζεφ "Και ηνοίχθησαν οι ουρανοί...". 6) Ησίοδος "Θεογονία". 7) Ησίοδος "Εργα και Ημέραι". 8)Πλάτωνας "Φαίδων". 9) Πλάτωνας 'Τίμαιος". 10) Πλούταρχος "Θεμιστοκλής". 11 )Die Welt, 29 Ιανουαρίου 1988. 12)"Acient Astronaut Society" Home page.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg){kind=link}