ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ (ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ – ΙΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ)
: ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ: Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΘΡΥΛΟΥ
Χαρακτήρες
Πλούταρχος (Ιστορικός από το παρελθόν, που σχολιάζει με σοφία)
Φίλιππος Β' (Ο βασιλιάς της Μακεδονίας, περήφανος και ορθολογιστής)
ΜΕΡΟΣ Α': ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ
(
Σκηνή 1: Ο διάλογος του χρόνου
: Πῶς γεννιέται ἕνας θρῦλος; Εἶναι ἡ Ἱστορία ποὺ γράφει τὸ πεπρωμένο τῶν ἀνθρώπων, ἢ μήπως ὁ Μῦθος ντύνει τὴν πραγματικότητα μὲ ροῦχα θεϊκά, γιὰ νὰ μπορέσει ὁ κοινὸς νοῦς νὰ ἀντέξει τὸ μεγαλεῖο;
Στάθηκα πολλὲς φορὲς μπροστά στοὺς τάφους τῶν Μακεδόνων βασιλέων, ἐκεῖ στὴν Πέλλα καὶ στὶς Αἰγές. Ἐκεῖ ποὺ τὸ καλοκαίρι τοῦ 356 πρὸ Χριστοῦ, ἡ γῆ τῆς Μακεδονίας σείστηκε. Ὄχι ἀπὸ σεισμό, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ κλάμα ἑνὸς νεογέννητου παιδιοῦ.
(Μπαίνει ὁ Πλούταρχος, κρατώντας ἕναν πάπυρο.)
Πλούταρχος: Ἂν θέλεις νὰ μάθεις τὴν ἀλήθεια, ξένε μου, πρέπει νὰ κοιτάξεις πίσω ἀπὸ τὶς λέξεις. Ἐγώ, ὁ Πλούταρχος, αἰῶνες μετὰ τὸ πέρασμά του, προσπάθησα νὰ μαζέψω τὰ κομμάτια. Οἱ ἄνθρωποι δὲν ἤθελαν τὸν Ἀλέξανδρο ἁπλὰ γιὸ ἑνὸς θνητοῦ βασιλιᾶ.
Εἶχαν ἀνάγκη ἀπὸ ἕναν θεό. Κι ἔτσι, ἡ νύχτα τῆς γέννησής του ἔγινε τὸ πιὸ πυκνὸ σκοτάδι, γεμάτο ἀστραπὲς καὶ σημάδια.
: Σήμερα, θὰ ταξιδέψουμε σὲ ἐκείνη τὴ νύχτα. Θὰ ἀκούσουμε τοὺς ψιθύρους τῶν παλατιῶν, τοὺς φόβους τοῦ Φιλίππου καὶ τὰ μυστικὰ τῆς Ὀλυμπιάδας.
Ἐκεῖ ποὺ ἡ Ἱστορία συναντᾶ τὸν Μῦθο.
ΕἸΣΑΓΩΓΗ
Ἡ νύχτα ἦταν παράξενη.
Στὴν Πέλλα, τὴν πρωτεύουσα τῆς Μακεδονίας, λέγεται πὼς οἱ οὐρανοὶ ἄστραφταν χωρὶς καταιγίδα.
Ἡ βασίλισσα Ὀλυμπιάδα ξύπνησε τρομαγμένη.
Εἶχε δεῖ ἕνα ὄνειρο.
Ἕνας κεραυνὸς κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ χτύπησε τὴ μήτρα της.
Ἀμέσως ἄναψε μία τεράστια φλόγα, ποὺ ἄπλωσε τὸ φῶς της σὲ ὅλον τὸν κόσμο.
Τὴν ἴδια περίπου περίοδο, ὁ βασιλιὰς Φίλιππος εἶδε στὸν ὕπνο του ὅτι σφράγιζε τὴν κοιλιὰ τῆς γυναίκας του μὲ τὴ μορφὴ ἑνὸς λιονταριοῦ.
Ἦταν θεϊκὸ σημάδι;
Ἢ ἕνας μῦθος ποὺ δημιουργήθηκε πολλὰ χρόνια ἀργότερα;
Σήμερα θὰ ταξιδέψουμε στὰ σύνορα μεταξὺ ἱστορίας καὶ θρύλου.
Γιατὶ ἡ γέννηση τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου δὲν εἶναι μία ἁπλὴ βασιλικὴ γέννηση.
Εἶναι μία ἀπὸ τὶς πιὸ μυστηριώδεις ἱστορίες ποὺ σώζονται ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα.
(Μπαίνει ὁ Πλούταρχος, κρατώντας ἕναν πάπυρο.)
Πλούταρχος: Ἂν θέλεις νὰ μάθεις τὴν ἀλήθεια, ξένε μου, πρέπει νὰ κοιτάξεις πίσω ἀπὸ τὶς λέξεις. Ἐγώ, ὁ Πλούταρχος, αἰῶνες μετὰ τὸ πέρασμά του, προσπάθησα νὰ μαζέψω τὰ κομμάτια. Οἱ ἄνθρωποι δὲν ἤθελαν τὸν Ἀλέξανδρο ἁπλὰ γιὸ ἑνὸς θνητοῦ βασιλιᾶ.
Αφηγητής: Σήμερα, θὰ ταξιδέψουμε σὲ ἐκείνη τὴ νύχτα. Θὰ ἀκούσουμε τοὺς ψιθύρους τῶν παλατιῶν, τοὺς φόβους τοῦ Φιλίππου καὶ τὰ μυστικὰ τῆς Ὀλυμπιάδας.
Ἐκεῖ ποὺ ἡ Ἱστορία συναντᾶ τὸν Μῦθο.
1. Ἡ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ
Γιὰ νὰ καταλάβουμε τοὺς μύθους, πρέπει πρῶτα νὰ γνωρίσουμε τὴν πραγματικότητα.
Τὸ 356 π.Χ., ἡ Μακεδονία βρισκόταν σὲ μία περίοδο τεράστιας ἀνόδου.
Ὁ Φίλιππος Β΄ εἶχε μεταμορφώσει ἕνα σχετικά μικρὸ βασίλειο σὲ μία πανίσχυρη στρατιωτικὴ δύναμη.
Ἡ φάλαγγα εἶχε ἀλλάξει τὴν τέχνη τοῦ πολέμου.
Οἱ γειτονικοὶ λαοὶ ὑποτάσσονταν ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον.
Ἀλλὰ ἕνα πρόβλημα παρέμενε.
Ὁ βασιλιὰς χρειαζόταν διάδοχο.
Ἡ γέννηση ἑνὸς γιοῦ δὲν ἦταν ἁπλῶς οἰκογενειακὸ γεγονός.
Ἦταν πολιτικὴ ἀνάγκη.
ΜΕΡΟΣ Β': ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ, Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ
Σκηνή 2: Τὰ μυστήρια τῆς Σαμοθράκης
: Ἡ Μυρτάλη –ἔτσι τὴν ἔλεγαν πρὶν πάρει τὸ ὄνομα Ὀλυμπιάδα– δὲν ἦταν μιὰ συνηθισμένη γυναίκα.
Πριγκίπισσα τῶν Μολοσσῶν ἀπὸ τὴν Ἤπειρο, κουβαλοῦσε μέσα της τὸ αἷμα τοῦ Ἀχιλλέα.
Ὅταν συνάντησε τὸν Φίλιππο στὰ Μυστήρια τῆς Σαμοθράκης, ὁ ἔρωτάς τους ἦταν σὰν θύελλα.
Ἀλλά ἡ καρδιά της ἀνῆκε πάντα στὸν Διόνυσο.
Ὀλυμπιάδα: (Κοιτάζει πρὸς τὸ κοινό, μὲ μάτια ποὺ σπινθηρίζουν.) Νομίζουν πῶς εἶμαι ἁπλὰ ἡ γυναίκα τοῦ βασιλιά.
Νομίζουν πῶς ἡ μήτρα μου εἶναι ἕνας ἁπλὸς 169 θάλαμος γιὰ τὴν διαδοχὴ τοῦ θρόνου τῆς Πέλλας. Πόσο γελιῶνται!
Οἱ μακεδονικὲς νύχτες εἶναι κρύες, ἀλλὰ τὸ δικό μου αἷμα βράζει.
Ἐγὼ μιλῶ μὲ τοὺς θεούς. Στὸ κρεβάτι μου δὲν κοιμᾶται ὁ Φίλιππος.
Κοιμᾶται ὁ φόβος τῶν ἐχθρῶν μου.
Πλούταρχος: (Παρεμβαίνει, ἀπευθυνόμενος στὸ κοινό.) Ἦταν γνωστὸ σὲ ὅλους πῶς ἡ Ὀλυμπιάδα εἶχε μιὰ ἰδιαίτερη σχέση μὲ τὰ θρησκευτικὰ ὄργια καὶ τοὺς ἐνθουσιασμούς.
Στὶς βακχικὲς τελετές, κουβαλοῦσε μαζί της μεγάλα, ἥμερα φίδια, τὰ ὁποῖα γλιστροῦσαν ἔξω ἀπὸ τὸν κισσὸ καὶ τὰ μυστικὰ λίκνα, τρομάζοντας τοὺς ἄνδρες.
Ὀλυμπιάδα: (Γελάει σιγανά.) Τρομάζουν;
Ναί! Ἀκόμα καὶ ὁ Φίλιππος τρόμαξε.
Ὅταν μὲ εἶδε νὰ κοιμᾶμαι μὲ τὸ μεγάλο φίδι δίπλα μου, ἡ ἀγάπη του πάγωσε.
Ἔχασε τὴν ἐπιθυμία νὰ πλαγιάζει μαζί μου.
Γιατί κατάλαβε... κατάλαβε πῶς ἡ γυναίκα του εἶχε ἕναν ἄλλον, ἀνώτερο ἐραστή.
2. Ἡ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ὈΛΥΜΠΙΑΔΑ
Ἡ μητέρα τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἡ Ὀλυμπιάδα, παραμένει μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἀμφιλεγόμενες γυναῖκες τῆς ἀρχαιότητας.
Καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἤπειρο.
Οἱ πηγὲς τὴν περιγράφουν ὡς γυναῖκα βαθιὰ θρησκευόμενη.
Ἔπαιρνε μέρος στὰ διονυσιακὰ μυστήρια.
Σύμφωνα μὲ ἀρχαίους συγγραφεῖς, στὶς τελετὲς αὐτὲς χρησιμοποιούνταν φίδια.
Ἀπὸ αὐτὸ γεννήθηκε μία ἀπὸ τὶς πιὸ διάσημες φήμες.
Ὅτι τὸ βράδυ τὴν ἐπισκεπτόταν ἕνα φίδι.
Ἀλήθεια;
Ἢ πολιτικὴ προπαγάνδα;
