ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ (ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ – ΙΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ)
: ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ: Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΘΡΥΛΟΥ
Χαρακτήρες
Πλούταρχος (Ιστορικός από το παρελθόν, που σχολιάζει με σοφία)
Φίλιππος Β' (Ο βασιλιάς της Μακεδονίας, περήφανος και ορθολογιστής)
ΜΕΡΟΣ Α': ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ
(
Σκηνή 1: Ο διάλογος του χρόνου
: Πῶς γεννιέται ἕνας θρῦλος; Εἶναι ἡ Ἱστορία ποὺ γράφει τὸ πεπρωμένο τῶν ἀνθρώπων, ἢ μήπως ὁ Μῦθος ντύνει τὴν πραγματικότητα μὲ ροῦχα θεϊκά, γιὰ νὰ μπορέσει ὁ κοινὸς νοῦς νὰ ἀντέξει τὸ μεγαλεῖο;
Στάθηκα πολλὲς φορὲς μπροστά στοὺς τάφους τῶν Μακεδόνων βασιλέων, ἐκεῖ στὴν Πέλλα καὶ στὶς Αἰγές. Ἐκεῖ ποὺ τὸ καλοκαίρι τοῦ 356 πρὸ Χριστοῦ, ἡ γῆ τῆς Μακεδονίας σείστηκε. Ὄχι ἀπὸ σεισμό, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ κλάμα ἑνὸς νεογέννητου παιδιοῦ.
(Μπαίνει ὁ Πλούταρχος, κρατώντας ἕναν πάπυρο.)
Πλούταρχος: Ἂν θέλεις νὰ μάθεις τὴν ἀλήθεια, ξένε μου, πρέπει νὰ κοιτάξεις πίσω ἀπὸ τὶς λέξεις. Ἐγώ, ὁ Πλούταρχος, αἰῶνες μετὰ τὸ πέρασμά του, προσπάθησα νὰ μαζέψω τὰ κομμάτια. Οἱ ἄνθρωποι δὲν ἤθελαν τὸν Ἀλέξανδρο ἁπλὰ γιὸ ἑνὸς θνητοῦ βασιλιᾶ.
Εἶχαν ἀνάγκη ἀπὸ ἕναν θεό. Κι ἔτσι, ἡ νύχτα τῆς γέννησής του ἔγινε τὸ πιὸ πυκνὸ σκοτάδι, γεμάτο ἀστραπὲς καὶ σημάδια.
: Σήμερα, θὰ ταξιδέψουμε σὲ ἐκείνη τὴ νύχτα. Θὰ ἀκούσουμε τοὺς ψιθύρους τῶν παλατιῶν, τοὺς φόβους τοῦ Φιλίππου καὶ τὰ μυστικὰ τῆς Ὀλυμπιάδας.
Ἐκεῖ ποὺ ἡ Ἱστορία συναντᾶ τὸν Μῦθο.
ΕἸΣΑΓΩΓΗ
Ἡ νύχτα ἦταν παράξενη.
Στὴν Πέλλα, τὴν πρωτεύουσα τῆς Μακεδονίας, λέγεται πὼς οἱ οὐρανοὶ ἄστραφταν χωρὶς καταιγίδα.
Ἡ βασίλισσα Ὀλυμπιάδα ξύπνησε τρομαγμένη.
Εἶχε δεῖ ἕνα ὄνειρο.
Ἕνας κεραυνὸς κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ χτύπησε τὴ μήτρα της.
Ἀμέσως ἄναψε μία τεράστια φλόγα, ποὺ ἄπλωσε τὸ φῶς της σὲ ὅλον τὸν κόσμο.
Τὴν ἴδια περίπου περίοδο, ὁ βασιλιὰς Φίλιππος εἶδε στὸν ὕπνο του ὅτι σφράγιζε τὴν κοιλιὰ τῆς γυναίκας του μὲ τὴ μορφὴ ἑνὸς λιονταριοῦ.
Ἦταν θεϊκὸ σημάδι;
Ἢ ἕνας μῦθος ποὺ δημιουργήθηκε πολλὰ χρόνια ἀργότερα;
Σήμερα θὰ ταξιδέψουμε στὰ σύνορα μεταξὺ ἱστορίας καὶ θρύλου.
Γιατὶ ἡ γέννηση τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου δὲν εἶναι μία ἁπλὴ βασιλικὴ γέννηση.
Εἶναι μία ἀπὸ τὶς πιὸ μυστηριώδεις ἱστορίες ποὺ σώζονται ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα.
(Μπαίνει ὁ Πλούταρχος, κρατώντας ἕναν πάπυρο.)
Πλούταρχος: Ἂν θέλεις νὰ μάθεις τὴν ἀλήθεια, ξένε μου, πρέπει νὰ κοιτάξεις πίσω ἀπὸ τὶς λέξεις. Ἐγώ, ὁ Πλούταρχος, αἰῶνες μετὰ τὸ πέρασμά του, προσπάθησα νὰ μαζέψω τὰ κομμάτια. Οἱ ἄνθρωποι δὲν ἤθελαν τὸν Ἀλέξανδρο ἁπλὰ γιὸ ἑνὸς θνητοῦ βασιλιᾶ.
Αφηγητής: Σήμερα, θὰ ταξιδέψουμε σὲ ἐκείνη τὴ νύχτα. Θὰ ἀκούσουμε τοὺς ψιθύρους τῶν παλατιῶν, τοὺς φόβους τοῦ Φιλίππου καὶ τὰ μυστικὰ τῆς Ὀλυμπιάδας.
Ἐκεῖ ποὺ ἡ Ἱστορία συναντᾶ τὸν Μῦθο.
1. Ἡ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ
Γιὰ νὰ καταλάβουμε τοὺς μύθους, πρέπει πρῶτα νὰ γνωρίσουμε τὴν πραγματικότητα.
Τὸ 356 π.Χ., ἡ Μακεδονία βρισκόταν σὲ μία περίοδο τεράστιας ἀνόδου.
Ὁ Φίλιππος Β΄ εἶχε μεταμορφώσει ἕνα σχετικά μικρὸ βασίλειο σὲ μία πανίσχυρη στρατιωτικὴ δύναμη.
Ἡ φάλαγγα εἶχε ἀλλάξει τὴν τέχνη τοῦ πολέμου.
Οἱ γειτονικοὶ λαοὶ ὑποτάσσονταν ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον.
Ἀλλὰ ἕνα πρόβλημα παρέμενε.
Ὁ βασιλιὰς χρειαζόταν διάδοχο.
Ἡ γέννηση ἑνὸς γιοῦ δὲν ἦταν ἁπλῶς οἰκογενειακὸ γεγονός.
Ἦταν πολιτικὴ ἀνάγκη.
ΜΕΡΟΣ Β': ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ, Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ
Σκηνή 2: Τὰ μυστήρια τῆς Σαμοθράκης
: Ἡ Μυρτάλη –ἔτσι τὴν ἔλεγαν πρὶν πάρει τὸ ὄνομα Ὀλυμπιάδα– δὲν ἦταν μιὰ συνηθισμένη γυναίκα.
Πριγκίπισσα τῶν Μολοσσῶν ἀπὸ τὴν Ἤπειρο, κουβαλοῦσε μέσα της τὸ αἷμα τοῦ Ἀχιλλέα.
Ὅταν συνάντησε τὸν Φίλιππο στὰ Μυστήρια τῆς Σαμοθράκης, ὁ ἔρωτάς τους ἦταν σὰν θύελλα.
Ἀλλά ἡ καρδιά της ἀνῆκε πάντα στὸν Διόνυσο.
Ὀλυμπιάδα: (Κοιτάζει πρὸς τὸ κοινό, μὲ μάτια ποὺ σπινθηρίζουν.) Νομίζουν πῶς εἶμαι ἁπλὰ ἡ γυναίκα τοῦ βασιλιά.
Νομίζουν πῶς ἡ μήτρα μου εἶναι ἕνας ἁπλὸς 169 θάλαμος γιὰ τὴν διαδοχὴ τοῦ θρόνου τῆς Πέλλας. Πόσο γελιῶνται!
Οἱ μακεδονικὲς νύχτες εἶναι κρύες, ἀλλὰ τὸ δικό μου αἷμα βράζει.
Ἐγὼ μιλῶ μὲ τοὺς θεούς. Στὸ κρεβάτι μου δὲν κοιμᾶται ὁ Φίλιππος.
Κοιμᾶται ὁ φόβος τῶν ἐχθρῶν μου.
Πλούταρχος: (Παρεμβαίνει, ἀπευθυνόμενος στὸ κοινό.) Ἦταν γνωστὸ σὲ ὅλους πῶς ἡ Ὀλυμπιάδα εἶχε μιὰ ἰδιαίτερη σχέση μὲ τὰ θρησκευτικὰ ὄργια καὶ τοὺς ἐνθουσιασμούς.
Στὶς βακχικὲς τελετές, κουβαλοῦσε μαζί της μεγάλα, ἥμερα φίδια, τὰ ὁποῖα γλιστροῦσαν ἔξω ἀπὸ τὸν κισσὸ καὶ τὰ μυστικὰ λίκνα, τρομάζοντας τοὺς ἄνδρες.
Ὀλυμπιάδα: (Γελάει σιγανά.) Τρομάζουν;
Ναί! Ἀκόμα καὶ ὁ Φίλιππος τρόμαξε.
Ὅταν μὲ εἶδε νὰ κοιμᾶμαι μὲ τὸ μεγάλο φίδι δίπλα μου, ἡ ἀγάπη του πάγωσε.
Ἔχασε τὴν ἐπιθυμία νὰ πλαγιάζει μαζί μου.
Γιατί κατάλαβε... κατάλαβε πῶς ἡ γυναίκα του εἶχε ἕναν ἄλλον, ἀνώτερο ἐραστή.
2. Ἡ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ὈΛΥΜΠΙΑΔΑ
Ἡ μητέρα τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἡ Ὀλυμπιάδα, παραμένει μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἀμφιλεγόμενες γυναῖκες τῆς ἀρχαιότητας.
Καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἤπειρο.
Οἱ πηγὲς τὴν περιγράφουν ὡς γυναῖκα βαθιὰ θρησκευόμενη.
Ἔπαιρνε μέρος στὰ διονυσιακὰ μυστήρια.
Σύμφωνα μὲ ἀρχαίους συγγραφεῖς, στὶς τελετὲς αὐτὲς χρησιμοποιούνταν φίδια.
Ἀπὸ αὐτὸ γεννήθηκε μία ἀπὸ τὶς πιὸ διάσημες φήμες.
Ὅτι τὸ βράδυ τὴν ἐπισκεπτόταν ἕνα φίδι.
Ἀλήθεια;
Ἢ πολιτικὴ προπαγάνδα;
ΜΕΡΟΣ Γ': ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ
(Ὁ Φίλιππος Β' ἐμφανίζεται στὴν ἄλλη πλευρὰ τῆς σκηνῆς. Φοράει τὴν πανοπλία του, φαίνεται σκεπτικός, κουρασμένος ἀπὸ τὶς μάχες.)
Σκηνή 3: Τὸ σφράγισμα τῆς μήτρας
Φίλιππος: (Μιλάει δυνατά, σὰν νὰ σκέφτεται φωναχτά.) Εἶμαι ὁ Φίλιππος, ὁ βασιλιάς τῆς Μακεδονίας. Ἔχω ἑνώσει φυλές, ἔχω χύσει αἷμα, ἔχω χάσει τὸ μάτι μου στὶς μάχες γιὰ αὐτὸ τὸ βασίλειο.
Κι ὅμως, μέσα στὸ ἴδιο μου τὸ παλάτι, νιώθω ξένος.
Τὴ νύχτα πρὶν κοιμηθοῦμε γιὰ πρώτη φορά μὲ τὴν Ὀλυμπιάδα, εἶδα ἕνα ὄνειρο ποὺ μὲ στοιχειώνει.
Αφηγητής: Τί εἶδες, βασιλιά;
Φίλιππος: Εἶδα ὅτι σφράγιζα τὴν κοιλιά τῆς γυναίκας μου.
Καὶ ἡ σφραγίδα εἶχε πάνω της χαραγμένη τὴ μορφὴ ἑνὸς λιονταριοῦ. Ρώτησα τοὺς μάντεις.
Ὁ Ἀρίστανδρος ὁ Τελμησσέας μοῦ τὸ εἶπε καθαρά:
«Φίλιππε, κανεὶς δὲν σφραγίζει ἕνα ἄδειο δοχεῖο.
Ἡ γυναίκα σου εἶναι ἔγκυος,
καὶ τὸ παιδὶ ποὺ κουβαλάει θὰ ἔχει τὴν καρδιὰ λιονταριοῦ».
Ὀλυμπιάδα: (Ἀπὸ τὸ βάθος.) Κι ἐγὼ εἶδα τὸ δικό μου ὄνειρο, Φίλιππε!
Πρὶν ἀπὸ τὴ νύχτα τοῦ γάμου μας, ἔπεσε κεραυνὸς στὴν κοιλιά μου.
Μιὰ μεγάλη φωτιὰ ἀνάψει, οἱ φλόγες σκορπίστηκαν παντοῦ καὶ μετὰ ἔσβησαν.
Ὁ κεραυνὸς ἦταν ὁ Δίας! Αὐτὸς εἶναι ὁ πατέρας τοῦ παιδιοῦ μου!
Φίλιππος: (Πικραμένος.) Μῦθοι τῆς γυναίκας γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν ἀπόστασή της.
Ἢ μήπως ὄχι;
Ἔστειλα ἄνθρωπο στοὺς Δελφούς, νὰ ρωτήσω τὸ μαντεῖο.
Ὁ Ἀπόλλωνας μοῦ ἀπάντησε:
«Νὰ τιμᾶς τὸν Ἄμμωνα Δία περισσότερο ἀπὸ ὅλους».
Καὶ μοῦ εἶπε πῶς θὰ χάσω τὸ μάτι μου, ἐκεῖνο τὸ μάτι μὲ τὸ ὁποῖο εἶδα ἀπὸ τὴν κλειδαρότρυπα τὸν θεὸ μεταμορφωμένο σὲ φίδι νὰ πλαγιάζει μὲ τὴν γυναίκα μου.
Στὴν πραγματικότητα, οἱ ἀρχαῖοι ἱστορικοὶ συνήθιζαν νὰ προσθέτουν τέτοιες προφητεῖες μετὰ τὰ μεγάλα γεγονότα.
Ἦταν τρόπος νὰ δείξουν ὅτι ἡ μοῖρα εἶχε προαποφασίσει τὴν πορεία τῶν μεγάλων ἀνδρῶν.
ΜΕΡΟΣ Δ': Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ
Σκηνή 4: Ἡ 6η τοῦ Ἑκατομβαιῶνος
Αφηγητής: Φτάνουμε στὴν ἕκτη μέρα τοῦ μήνα Ἑκατομβαιῶνος – γιὰ μᾶς, τὴν 20ὴ Ἰουλίου τοῦ 356 πρὸ Χριστοῦ. οἱ Μακεδόνες τὸν ὀνομάζουν Λῶον,
Ἡ Πέλλα φλέγεται ἀπὸ τὴ ζέστη τοῦ καλοκαιριοῦ, ἀλλὰ ὁ οὐρανὸς ἔχει ἄλλη γνώμη.
Σύννεφα μαῦρα σκεπάζουν τὴν πόλη. Μέσα στὸ παλάτι, ἡ Ὀλυμπιάδα σφαδάζει ἀπὸ τοὺς πόνους τῆς
γέννας.
Ὀλυμπιάδα:
(Ὠρύεται, ἀλλὰ μὲ ὑπερηφάνεια.)
Ἔρχεται!
Δὲν εἶναι ἄνθρωπος, εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου! Ἀκοῦστε τὸν οὐρανό!
Ὁ πατέρας του τὸν χαιρετᾶ!
Πλούταρχος: Τὴν ἴδια ἀκριβῶς νύχτα, μίλια μακριά, στὴν Ἔφεσο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἕνα ἀπὸ τὰ ἑπτὰ θαύματα τοῦ κόσμου, ὁ ναὸς τῆς Ἀρτέμιδος, παραδίδεται στὶς φλόγες.
Ἡ πυρκαγιὰ κατασβέστηκε (ὅπως λέγουν) ἀπὸ τὸν ἀρχιερέα τὸν Μάγνη μὲ ἐπιφώνημα ποὺ προκάλεσε ψῦχος.
Αφηγητής: Γιατί ὅμως ἡ Ἄρτεμις, ἡ προστάτιδα τῶν ἐπιτόκων γυναικῶν, δὲν ἔσωσε τὸν δικό της ναό;
Πλούταρχος: Οἱ μάγοι καὶ οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐφέσου ἔτρεχαν στοὺς δρόμους, χτυπώντας τὰ πρόσωπά τους καὶ φωνάζοντας:
«Ἡ μέρα αὐτὴ γέννησε τὴ συμφορὰ καὶ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἀσίας!».
Κι εἶχαν δίκιο.
(Ἕνα ἰσχυρό κλάμα μωροῦ ἀκούγεται μέσα ἀπὸ τὴν καταιγίδα.
Ὀλυμπιάδα: (Κρατώντας ἕνα λευκὸ σπάργανο στὴν ἀγκαλιά της.)
Καλῶς ἦρθες, Ἀλέξανδρε.
Ὁδηγὲ τῶν ἀνθρώπων.
Ὁ κόσμος ὅλος δὲν θὰ εἶναι ἀρκετὸς γιὰ σένα.
4. Ἡ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ
Ἡ παράδοση λέει κάτι ἀκόμη πιὸ ἐντυπωσιακό.
Τὴν ἴδια νύχτα ποὺ γεννήθηκε ὁ Ἀλέξανδρος, κάηκε ὁ ναὸς τῆς Ἀρτέμιδος στὴν Ἔφεσο.
Ἕνα ἀπὸ τὰ Ἑπτὰ Θαύματα τοῦ κόσμου.
Οἱ μάντεις εἶπαν:
«Ἡ θεὰ δὲν βρισκόταν στὸν ναό της.
Ἦταν παροῦσα στὴ γέννηση ἐκείνου ποὺ θὰ ἀναστάτωνε τὸν κόσμο.»
Φυσικὰ πρόκειται γιὰ συμβολικὴ διήγηση.
Ὁ ναὸς πιθανότατα πυρπολήθηκε ἀπὸ τὸν Ἡρόστρατο, ὁ ὁποῖος ἐπιζητοῦσε ἀθανασία μέσω τοῦ ἐγκλήματός του.
Ὅμως ἡ σύμπτωση ἔδωσε τροφὴ στὸν θρύλο.
ᾧ γ' Ἡγησίας ὁ Μάγνης (FGrH 142 F 3) ἐπιπεφώνηκεν ἐπιφώνημα κατασβέσαι τὴν πυρκαϊὰν ἐκείνην ὑπὸ ψυχρίας δυνάμενον· εἰκότως γὰρ ἔφη καταφλεχθῆναι τὸν
νεών, τῆς Ἀρτέμιδος ἀσχολουμένης περὶ τὴν Ἀλεξάνδρου μαίωσιν.
ὅσοι δὲ τῶν μάγων ἐν Ἐφέσῳ διατρίβοντες ἔτυχον, τὸ περὶ τὸν νεὼν πάθος ἡγούμενοι πάθους ἑτέρου σημεῖον εἶναι, διέθεον, τὰ πρόσωπα τυπτόμενοι καὶ βοῶντες ἄτην ἅμα καὶ συμφορὰν μεγάλην τῇ Ἀσίᾳ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τετοκέναι.
Φιλίππῳ δ' ἄρτι Ποτείδαιαν ᾑρηκότι τρεῖς ἧκον ἀγγελίαι κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον, ἡ μὲν Ἰλλυριοὺς ἡττῆσθαι μάχῃ μεγάλῃ διὰ Παρμενίωνος, ἡ δ' Ὀλυμπίασιν ἵππῳ κέλητι νενικηκέναι, τρίτη δὲ περὶ τῆς Ἀλεξάνδρου γενέσεως.
ἐφ' οἷς ἡδόμενον ὡς εἰκὸς ἔτι μᾶλλον οἱ μάντεις ἐπῆραν, ἀποφαινόμενοι τὸν παῖδα τρισὶ νίκαις συγγεγεννημένον ἀνίκητον ἔσεσθαι.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ
ΜΕΡΟΣ Ε': ΤΑ ΤΡΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ
(Ὁ Φίλιππος βρίσκεται στὸ πεδίο τῆς μάχης. Ἕνας ἀγγελιοφόρος καταφθάνει τρέχοντας.)
Σκηνή 5: Ὁ τρισμέγιστος θρίαμβος
Αφηγητής: Ὁ Φίλιππος δὲν ἦταν ἐκεῖ. Βρισκόταν στὴν Ποτίδαια, πολεμώντας.
Ἐκεῖ τὸν βρῆκαν οἱ ἀγγελιοφόροι.
Ὄχι μὲ ἕνα, ἀλλὰ μὲ τρία συγκλονιστικὰ νέα τὴν ἴδια μέρα.
Φίλιππος: (Δέχεται τὰ μηνύματα.) Τί λές; Μίλα!
Αφηγητής: Τὸ πρῶτο μήνυμα: Ὁ στρατηγός σου, ὁ Παρμενίωνας, νίκησε τοὺς Ἰλλυριοὺς σὲ μιὰ μεγάλη μάχη.
Φίλιππος: Μεγάλη νίκη!
Τὸ δεύτερο;
Αφηγητής: Τὸ δεύτερο μήνυμα:
Τὸ ἀγωνιστικό σου ἄλογο κέρδισε τὴν πρώτη θέση στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες στὴν Ὀλυμπία!
Φίλιππος: (Σηκώνει τὰ χέρια.) Οἱ θεοὶ μοῦ χαμογελοῦν!
Καὶ τὸ τρίτο;
Αφηγητής: Τὸ τρίτο μήνυμα, βασιλιά...
Ἡ Ὀλυμπιάδα σοῦ γέννησε γιό. Τὸν ὀνόμασε Ἀλέξανδρο.
Φίλιππος: (Σιωπά γιὰ λίγο.
Ἡ ἔκφρασή του ἀλλάζει ἀπὸ χαρὰ σὲ δέος.)
Τρεῖς νῖκες σὲ μιὰ μέρα.
Ὁ Παρμενίωνας, ἡ Ὀλυμπία, καὶ ὁ γιός μου.
Οἱ μάντεις μοῦ λένε πῶς ἕνα παιδὶ ποὺ γεννιέται μέσα σὲ τέτοιο θρίαμβο, θὰ γίνει ἀνίκητο.
Ἀλλά ἐγώ... ἐγὼ φοβᾶμαι. Φοβᾶμαι τὴν ζήλεια τῶν θεῶν γιὰ τόση πολλὴ εὐτυχία.
5. ἮΤΑΝ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΔΙΑ;
Ὁ ἴδιος ὁ Ἀλέξανδρος φαίνεται ὅτι πίστευε πὼς εἶχε κάποια θεϊκὴ ἀποστολή.
Ἀργότερα, στὴν Αἴγυπτο, οἱ ἱερεῖς τοῦ Ἄμμωνος τὸν προσφώνησαν ὡς υἱὸ τοῦ Διός.
Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, ἡ πίστη αὐτὴ ἐνισχύθηκε.
Ὅμως οἱ περισσότεροι σύγχρονοι ἱστορικοὶ συμφωνοῦν ὅτι πρόκειται γιὰ πολιτικὴ καὶ θρησκευτικὴ προπαγάνδα.
Στὴν ἀρχαιότητα, πολλοὶ βασιλεῖς διεκδικοῦσαν θεϊκὴ καταγωγή.
Αὐτὸ ἐνίσχυε τὴ νομιμοποίησή τους.
Δὲν ἀποτελεῖ ἀπόδειξη πραγματικῆς θεϊκῆς γέννησης.
6. ΤΙ ΛΕΝΕ ΟἹ ΠΗΓΕΣ;
Τὰ περισσότερα στοιχεῖα προέρχονται ἀπὸ συγγραφεῖς ποὺ ἔζησαν πολλοὺς αἰῶνες μετὰ τὸν Ἀλέξανδρο.
Ὁ Πλούταρχος γράφει περίπου τετρακόσια χρόνια ἀργότερα.
Ὁ Ἀρριανὸς ἐπίσης βασίζεται σὲ παλαιότερες μαρτυρίες.
Κανένας σύγχρονος τῆς γέννησης δὲν περιγράφει ὅλα αὐτὰ τὰ θαυμαστὰ γεγονότα.
Γι' αὐτὸ καὶ οἱ ἱστορικοὶ διαχωρίζουν τὸν μῦθο ἀπὸ τὴν πιθανὴ πραγματικότητα.
Ἡ πραγματικότητα εἶναι ὅτι γεννήθηκε στὴν Πέλλα τὸ 356 π.Χ.
Τὰ ὑπόλοιπα παραμένουν μέρος τῆς παράδοσης.
ΜΕΡΟΣ ΣΤ': ΕΠΙΛΟΓΟΣ – Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ
Σκηνή 6: Τὸ ἀποτύπωμα στὸν χρόνο
Πλούταρχος: Αὐτὰ λέει ὁ μῦθος, αὐτὰ καταγράφει ἡ παράδοση.
Ὁ Ἀλέξανδρος μεγάλωσε πιστεύοντας πῶς εἶχε θεϊκὴ καταγωγή.
Ἡ Ὀλυμπιάδα τοῦ τὸ ψιθύριζε στὸ αὐτὶ κάθε βράδυ:
«Πατέρας σου εἶναι ὁ Δίας, ὄχι ὁ Φίλιππος».
Κι αὐτὸ τὸν ἔκανε νὰ φτάσει μέχρι τὴν ἄκρη τοῦ κόσμου.
Αφηγητής: Ἡ Ἱστορία, μὲ τὴ δική της ψυχρὴ λογική, μᾶς λέει πῶς ὁ Ἀλέξανδρος ἦταν τὸ προϊόν τῆς πολιτικῆς καὶ στρατιωτικῆς εὐφυΐας τοῦ Φιλίππου, καὶ τοῦ πάθους τῆς Ὀλυμπιάδας.
Ἦταν ἄνθρωπος ἀπὸ σάρκα καὶ ὀστά.
Ὅμως, ὁ Μῦθος τῆς γέννησής του ἦταν τὸ πρῶτο ὅπλο ποὺ κράτησε στὰ χέρια του.
Ὀλυμπιάδα: Τὸν γέννησα γιὰ τὴν ἀθανασία.
Φίλιππος: Τὸν ἔπλασα γιὰ τὴν ἡγεμονία.
Αφηγητής: Καὶ κάπως ἔτσι, ἀνάμεσα σὲ φίδια, κεραυνούς, καμένες ἐκκλησιὲς καὶ ὀλυμπιακὰ στεφάνια, ξεκίνησε τὸ πιὸ μεγάλο ταξίδι τῆς ἀνθρωπότητας.
Ὁ Μῦθος καὶ ἡ Ἱστορία ἔδωσαν τὰ χέρια, γιὰ νὰ γεννηθεῖ ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος.
ΤΕΛΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου